Das IJ-Boot

Winter op IJburg

2012-02-08T08:27:00.000-08:00

Winter 2012

2012-02-03T07:08:00.000-08:00

Hans verveelt zich nooit en knutselt zoals gewoonlijk

Bob kan nu ook op het ijs lopen maar ik geloof niet dat hij dat door heeft.
Waar zijn de eenden en meerkoeten? En de mensen?

Ik ging gisteren in mijn Elfstedentochtkleding boodschappen doen. De grootste hobbel die je hier moet nemen is de brug naar het winkelcentrum. Gevoelstemperatuur -20. Ik had een warme muts op en daarover heen een capuchon en nog sneed de wind door mijn wangen. Het IJmeer was op een fantastische manier bevroren, in golfjes. Alsof het van de een op de andere seconde stil was blijven staan.Het leek de Wolga wel.
De Britse journaliste die laatst op bezoek kwam vroeg of de bewoners van Steigereiland een hechte gemeenschap vormden. De jonge vrouw verwachtte een enthousiast, positief antwoord in de trant van: Ja, we staan altijd voor elkaar klaar. Als je ziek bent brengen de buren een pannetje soep enzovoorts. 'Nee', zei ik, 'ik zie de buren nooit. Overdag is het hier uitgestorven.'

Raam bewassing

2012-02-01T04:34:00.000-08:00

Bob wacht geduldig

De buurman had vorig jaar een bedrijf bereid gevonden onze ramen te zemen. Dat is natuurlijk niet eenvoudig als je woning omgrensd wordt door water. De heren glazenbewassers, zoals dat tegenwoordig heet, stonden op een houten vlotje waarop een klein steigertje was geplaatst. De amateuristische constructie deed me het ergste vrezen. De schoonmakers zagen er uit als alcoholische taakstraffers. Of taakgestraften. Eén van hen kwam, op verzoek van HS, bij ons binnen om een bijna niet te bereiken stukje glas te bewassen. Hij liep met zijn moddervoeten op mijn Perzisch tapijt en maakte een gore vlek die ik, tot op de dag van vandaag, niet heb kunnen verwijderen. Hij riep tegen zijn maat die buiten stond: 'Als dit klaar is nemen we een biertje.' Zijn collega knikte opgelucht. Dat hadden ze wel verdiend.

Gisteren kwam Bob via het keukenraam annex deur binnen. Het viel me op hoe ontzettend smerig het glas en de buitenboel was. 'Weet je wat', dacht ik, 'ik mail Leo-Peter en vraag wanneer de glazenwassers weer komen. Beter iets dan niets.' Een minuut later kreeg ik al antwoord. Het bedrijf was failliet en Leo-Peter was allang verhuisd.
Ik ben zelf maar op zoek gegaan en vond een professioneel bedrijf in Diemen, op steenworp afstand. De baas komt vanmiddag langs om de situatie te bekijken.
Gisteren werden we uit ons bed gebeld door de technische dienst die de terrasdeur gerepareerd heeft. De technicus raadde me wel aan de deur niet op openraamstand te zetten als het hard waait. Dan heb je kans dat de constructie het begeeft en de verraderlijke deur ons allen verplettert. 'Dat is goed om te weten', zei ik tegen de man.
Bob rende gelijk naar buiten maar kwam binnen 30 seconde weer binnen. Brrr, te koud.

Snel weer naar binnen

Woongenot

2012-01-22T06:49:00.000-08:00

Grote Wittenburgerstraat in het crisisjaar 1934

Heeft het nog zin om naar een sociale huurwoning te zoeken? Niet dat ik hier weg wil maar je weet nooit hoe lang de financiën het toelaten te blijven. Het is bijna een belediging wat Woningnet mij durft aan te bieden. Voor alle zekerheid sta ik ingeschreven met 2 personen. Een tochtgat van 30 vierkante meter, maandelijkse huur 380 euro, daar zou je, volgens de woningdienst, met z'n tweeën tevreden mee moeten zijn. Die hele sociale huurhuizen stellen niets meer voor. Het systeem is achterhaald. Je kunt beter met een aantal mensen een oude, lege school of fabriek huren of kraken en die verdelen in woonruimtes. Gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Ik maak me er zo kwaad om omdat ik, verdomme, al vanaf 1982 sta ingeschreven bij dit achterlijke gedoe. Het lijkt de Sovjet-Unie wel.

Virginia Woolf, een eigen kamer maar toch niet gelukkig

Toen ik nog niet zo lang in Amsterdam woonde, in belachelijke achterkamertjes met muurtjes van hardboard en een hoge huur, geen eigen wc of douche, kreeg ik een aanbod van collega's om hun huis te kraken. Zij gingen verhuizen en het pand zou gesloopt worden. Er werd mij verteld gewoon huur te betalen want, als je een jaar illegaal in die woning zat, had je recht op vervangende woonruimte. 'Eigenaardige stad, Amsterdam', dacht ik, 'als je voordringt en iets tegen de wet doet, word je beloond.' Ik herinner me de eerste dag in het gehorige huisje, wat zou het zijn geweest, 34 vierkante meter verdeeld over 3 kamertjes. Ik stond in het kleine keukentje met de ouderwetse kastjes met glazen ramen en ik was dolgelukkig. Een eigen keuken. Geen gezeik van medebewoners, helemaal van mezelf.
De laatste winter dat we er woonden was onder erbarmelijke omstandigheden. De buren waren al vertrokken. Er werd dus niet meer gestookt en de isolatie van ons woninkje bestond uit slechtklevende tochtstrips. We hadden ons verschanst in het woonkamertje (waar mijn eerste kat Daisy, de schat, een jaar eerder, besprongen was door de rode buurkater en volkomen onverwachts 5 kittens ter wereld bracht) bij de gaskachel. Daarnaast brandde ook nog een butagaskacheltje. Gelukkig kregen we snel een woning aangeboden in de Jordaan, ik geloof ook slechts 32 vierkante meter, zonder douche en, uiteraard, op geen enkele wijze geïsoleerd waar we ook nog een paar jaar naar tevredenheid hebben gewoond.
Toen begon ik te verlangen naar, wat Virginia Woolf noemt, A Room of One's Own.

De Dagelijkse Zon

2011-12-14T08:06:00.000-08:00

De Dagelijkse Zon

Kill for a broken heart

2011-11-27T03:11:00.001-08:00

Ik was bevooroordeeld maar die Ben Saunders kan écht zingen

Weer zo'n liedje waarvan ik dacht: wat een prettige stem heeft die zanger, wat een lekker meezingliedje terwijl je de vloer dweilt. Welke Amerikaanse of Britse artiest is dit? Ik stelde me een aantrekkelijke man voor.
Het is de Nederlander Ben Saunders, die getatoueerde bril. Ik heb hem natuurlijk wel eens langs zien komen op tv maar ik zapte bevooroordeeld weg. Dat kan niets zijn, iemand met zo'n kop. Ik verwachtte, op Ben's uiterlijk afgaand, het Death Metalgenre maar zijn repertoire neigt meer naar soul.

Kill for a broken heart

Debuut Ben Saunders, de jury hoorde het al bij de eerste zin, die man heeft talent

Rondje IJburg

2011-11-26T06:26:00.001-08:00

Onder het motto: Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven, stond ik bijtijds op en maakte ik een wandeling over ons eiland. Ze noemen deze buurt een Vinexwijk, minachtend uitgesproken. Ik zie hier alleen maar gelukkige volwassenen en spelende kinderen. De Marokkaanse dames kregen fietsles. Ik stak mijn duim op om ze aan te moedigen.

In de verte zag ik de vuurtoren die te koop staat. Het water zag zwart van de meerkoeten. Eén fuut zwom eigenwijs zijn eigen gang en dook natuurlijk onder nèt toen ik een foto wilde nemen.

De afgelopen weken was ik somber. Ik lag als een dweil op de bank en een duiveltje fluisterde in mijn oor: ´Geef het toch op. Wat heb je nu eigenlijk met je leven gedaan? Tijd verprutst, als een kip zonder kop rondgerend. Gooi de handdoek in de ring` Wat is er met me aan de hand, vroeg ik me af. Een blaasontsteking dus, de 5e van de afgelopen jaren. Na een anti-bioticakuurtje sloeg mijn stemming geheel om. Terwijl ik zo over de boulevard liep, vond ik het leven ineens weer de moeite waard. Het duiveltje houdt zich even op de achtergrond.

Ik wil niet al te zwaarmoedig worden maar in de kliniek waar ik een tijdje verbleef, zaten oude mensen die weigerden te eten. Ze wilden dood. Ik heb me toen al afgevraagd: zijn ze depressief door het institutie-eten en te weinig lichaamsbeweging of hebben ze het einde van hun leven echt bereikt? Tegenwoordig wordt de relatie slecht eten/ weinig lichaamsbeweging en depressie gelukkig wèl onderkend.

Mist

2011-11-22T04:56:00.001-08:00

Het was afgelopen dagen hoorspelweer. Paul Vlaanderen en het Milbourne mysterie.
´Paul, Paul` `Ina, kindje, ik zie je vaag.´

Scheef biljarten

2011-11-20T02:31:00.001-08:00

Ons nieuwe terras is nog steeds niet voltooid. Wel hebben Buurman & Buurman het hekwerk weggehaald bij de keukendeuren. We kregen een brief van de woningbouwvereniging dat er, tijdelijk, een gevaarlijke situatie is ontstaan. Je moet vooral niet dronken worden en denken: Ik ga even uit het raam hangen. Want dan lig je in de plomp. (Onze buurman kende het woord Plomp niet). Door het gewicht van het metalen frame hangt onze Ark weer scheef. Dat luistert nauw. Toen de buurman verhuisd was rolden de biljartballen een heel andere kant uit. Nu slaan de deuren zowel keihard dicht als open. Ligt eraan welke deur. Wc-deur boven slaat dicht, die van beneden gaat juist voortdurend open. Poolen heeft geen zin tenzij je het scheve biljart juist als een uitdaging ziet. Nieuwe Olympische sport: scheepsbiljarten.
Vorig jaar ging Bob, weer of geen weer, naar buiten. Ik zie hem nog verdwijnen in de sneeuwstorm en terugkomen met een knaagdier. Dit weekeinde ligt hij onder de radiator en op de vloerverwarming in de slaapkamer. Wat een luxe.

Bob is goedgekeurd

2011-11-17T03:49:00.001-08:00

Bob wil tegenwoordig via het keukenraam naar buiten

Het moest er een keer van komen. Bob´s jaarlijkse doorsmeerbeurt bij de dierenarts. Slecht één tramhalte hier vandaan maar Bob was er niet gelukkig mee. Ik had de draagtas gesopt want hij rook nog naar Sophie´s wanhoop. Bob en opgesloten gaat niet samen. Hij probeerde zich een weg uit de tas te graven. In de tram jankte hij. Een kindje achter me zei: ´Ik hoor een baby.´
Het was natuurlijk zo gebeurd. Ik kreeg in de wachtkamer en kopje thee met pepernoten terwijl ik Bob geruststellend toesprak. Toen we aan de beurt waren en ik de tas opende sprong Bob er gelijk uit en begon zijn omgeving te besnuffelen. De arts zette hem op de behandeltafel en onderzocht zijn lijfje. Bob haalde gemeen naar haar uit. Dat doet hij anders nooit. Ik greep hem stevig doch liefhebbend in zijn nekvel. Hij moet zich natuurlijk wel gedragen
Behalve de gebruikelijke vaccinatie kreeg hij ook een vlooienprik die een half jaar werkt en een wormenpilletje. Zijn gebit was prachtig, er ontbrak alleen een stukje. Zeker verloren tijdens het jagen. Ik betaalde de rekening en vroeg mij af of een dierenverzekering voordeliger is. Nu zet ik geld opzij voor dit soort gevallen op een spaarrekening. Hetzelfde geldt voor een uitvaartverzekering. Kun je daar beter zelf voor sparen? (Over uitvaarten moet ik ook het één en ander kwijt, ik vind ze nu kil en gehaast. Dat moet menselijker kunnen).
Bob en ik namen de tram terug, we staken de drukke IJburglaansnelweg over. Bij Poort B gekomen opende ik de tas. Bob sprong er enigszins gedesoriënteerd uit. Maar toen ik hem de weg wees, huppelde hij naar huis. Hij vertelde zijn belevenissen aan HS en viel daarna uitgeput in slaap. Wat een avontuur.

Sneu

2011-11-16T01:41:00.001-08:00

Awesome smiley

Ik las dat sneue vijftigers nog de uitdrukking ´Te gek´gebruiken. Je taal verraadt je leeftijd. Ik las ook dat Maxime Verhagen voor een jong publiek het woord ´Vet´gebruikte. Dat is nog sneuer. Ik heb nog nooit Te gek gezegd net zo min als Doei of nog erger Doeg. Dat laatste is zo Zaans. Maar je ontkomt niet aan de tijdgeest. Zo schreef ik aan mijn vriendin I. die in Amerika woont, dat de Nederlandse kids hun taal doorspekken met Engelse, Amerikaanse uitdrukkingen. Alles wat hun bewondering heeft is Awesome of Cool. De kinderen spreken bijna accentloos Amerikaans waarschijnlijk omdat ze bloot gesteld worden aan programma´s en muziek in die taal.
Vriendin J draaide een plaatje van Cuby and the Blizzards. ´Moet je horen´zei ze, ´dat Hollandse accent.´ Het was inderdaad aandoenlijk. Vroeger was mijn streven zo accentloos mogelijk buitenlands te spreken. Terwijl elke Amerikaan bij de eerste zin die ik uitsprak al vroeg: ´Where´re you from?´
Toen mijn Amerikaanse vriend Nederlands leerde wilde hij zijn kennis gelijk toepassen. Hij sprak van een Negeres (vrouwelijke neger) en een snappel (sinaasappel). Op een dag zei hij: ´Wij hebben vaste verveling.´ Ik begreep dat het tijd was om aan mijn stutten te trekken.

Raden maar

2011-11-13T00:42:00.001-08:00

Eddie Floyd. Welke artiesten zingen: Eddie Floyd wrote the song?

Ik had dan wel digitale tv en radio aangeschaft maar had de mogelijkheden, tot voor kort, nauwelijks onderzocht. Ik weet nu eindelijk hoe ik tv-programma.s moet opnemen, ook die van volgende week. Het grote voordeel is dat je, als je bijvoorbeeld naar een documentaire kijkt, de hinderlijke reclames door kunt spoelen. Van mij mogen ze de Nederlandse commerciële zenders opdoeken. Zelden is er wat te zien en als er een goede film getoond wordt zijn de reclames zo talrijk dat je de draad van het verhaal kwijt raakt. Ik dacht eerst dat Amerikaanse televisie het ergst was qua commercials maar ik heb het geturfd. De reclames op RTL en consorten onderbreken de programma´s net als in de States om de 7 minuten.

Het prettige van het digitale systeem is de grote hoeveelheid radiozenders. Voor elk wat wils, jazz, pop, rock, klassiek. Ik luister nu naar een zender die uitsluitend oude soul draait. Als extraatje wordt er onder in beeld vermeld wie de artiest is, van welk album het komt en door wie het geschreven is. Zo hoef je niet de hele nacht te malen: welke zanger zong ook alweer Knock on Wood? Eddie Floyd natuurlijk.
Ook muziek van Michael Jackson voordat hij de King of Pop werd en nog soul had.

Steigertje

2011-11-11T03:20:00.001-08:00

Rechts: wenteltrapje

Buurman & Buurman moeten alleen nog wat roosters op het, hoe noem je dat, steigerskelet aanbrengen en we kunnen bij mooi weer ook aan de achterkant van onze woning buiten zitten. Daar komt, in de zomer ´s avonds tot 22.00 uur, een heerlijk zonnetje. Bob heeft de constructie al in zijn route opgenomen. Hij verliet het pand via de keuken, liep via het wenteltrapje naar beneden. Daarna balanceerde hij over de witmetalen balken langs het pand van de buren. Ik was er niet gerust op, al dat water dat op de loer ligt. Ik keek naar zijn vorderingen, hij manoeuvreerde langs een paal met een smal richeltje. Hij glijdt uit en hangt met zijn onderlijf in het water. (Van schrik schrijf ik in de tegenwoordige tijd). Ik ben net zo´n overbezorgde moeder. Paniek. Bob was ondertussen kletsnat via de zijtrap van de buren aan de voorkant van ons huis gekomen en stond al luid klagend voor de deur. De buurvrouw van de overkant had Bob´s uitglijer ook gadegeslagen en kwam alarmerend aanrennen.

Iedereen die Bob kent weet dat hij zich niet uit het veld laat slaan door zo´n kleine tegenvaller. Hij gaat via de voordeur naar buiten. Doet zijn ding (?). En als hij weer naar binnen wil wandelt hij via de trap van de buren over de metalen constructie naar het slaapkamerraam dat op een kiertje staat. HS heeft er zo´n typerende Streep/meerkoet kattenluikje gefabriceerd van restmateriaal. Toch zal ik blij zijn als de gaten gedicht zijn met de roosters. Uit betrouwbare bron vernam ik dat de roosterfabrikant failliet is. Nu maar hopen op een strenge vorst zodat Bob op het ijs kan wandelen.

De hangeenden zijn heel slank omdat zij koolhydraatarm brood gevoerd krijgen

Seuker

2011-11-10T02:06:00.000-08:00

Als je het kuipje Slankie openmaakt staat er aan de binnenkant te lezen: Goed bezig!

´Hoe gaat het met je dieet?´, vroeg HK. ´Ik mag niets`, zei ik.
HK´s lichaam heeft een vreemde transformatie ondergaan. Hij was, nog niet zo lang geleden, een mager scharminkel dat alles kon eten zonder aan te komen. Hij besmeerde zijn boterhammen met een half pakje boter en een halve pot pindakaas. Tegenwoordig heeft hij een bolle kop en een geprononceerde buik. Maar nog geen grijs haartje te bekennen.
´Na je vijfenvijftigste gebeurt er iets in je lijf´, zei HK.
´Je stofwisseling werkt trager, het enige dat erop zit is de hele dag bewegen´.
´Dat doe ik ook´, zei HK, ´hoe ziet dat dieet van jou eruit?´
´Alles moet mager. De diëtiste vroeg of ik een week een eetjournaal wilde bijhouden. Ik overhandigde trots het resultaat. Supergezond, moest haar conclusie wel zijn. Alles volkoren en verantwoord. Maar nee. Minder brood, nota bene, minder zilvervliesrijst, en als broodbeleg Slankie. Mag ik een banaan, vroeg ik. Nee,dat is suiker! Ik neem wel eens geitenkaas. Néééé, veel te vet. Een glaasje wijn dan. Ben je gek, alcohol zet aan. Een sinaasappel bij het ontbijt. Ben je besodemieterd, zegt de diëtiste,SUIKER! Of seuker, zoals ze in de Zaanstreek zeggen.Ik mag niets en toch val ik niet af. Tenminste niet volgens de weegschaal van de diëtiste. Ze raadde me aan koolhydraatarm brood te eten. Dat bestaat. En elke hap dertig keer kauwen want, zegt de dietiste, je darmen hebben geen tandjes.´
´Zo wil ik niet leven´, zei HK.
´Ik ook niet, maar het is óf magerder eten óf op mijn 61ste, rondlopen met een pens alsof ik 7 maanden zwanger ben. Denken ze dat ik naar die Italiaanse wonderdokter ben geweest. Niets is leuk aan het ouder worden.´
We zuchtten allebei en bestelden nog maar een kopje groene jasmijnthee.
´Vorige week had ik een borrel, er werden ook hapjes bij geserveerd´, vertelde ik HK die altijd een dankbaar luisteraar is en niet die vervelende mannelijk gewoonte heeft mijn betoog te onderbreken met advies. ´ Ik zei tegen de dietiste: ik heb twee miniloempiaatjes genomen. ´Met saus?´, vroeg ze geschrokken. Ik had ze inderdaad in een rood goedje gedoopt. ´Ga maar op de weegschaal staan´, zei ze. Wat denk je, weer 4 ons aangekomen.´
HK lachte hartelijk. ´Jullie kunnen zo gaan optreden met sketches´zei hij, ´jij en je dietiste.´

Debatteren en Speeddating

2011-11-05T07:15:00.000-07:00

Altijd gepaste afstand bewaren tijdens een debat

Gisteren had ik mijn eerste werkdag bij het bedrijf waar ik gedetacheerd ben. ´s Middags mocht ik een masterclass Debatteren bijwonen. Ik wist wel dat in Angelsaksische landen men de Kunst van het Overtuigen al jong oefent. In Nederland schijnt het tegenwoordig ook een lesonderdeel te zijn op de middelbare scholen. Je leert niet alleen je gedachten te ordenen en ze duidelijk onder woorden te brengen maar ook ´eervol verliezen´, vertelde spreker Gijs die ons 2 leerzame en vermakelijke uurtjes bezorgde. Ik was erg nieuwsgierig want ik kan maar niet begrijpen dat een intelligente man als Job Cohen met zijn mond vol tanden staat als hij onbeschoft wordt bejegend door straatvechter Wilders. Gijs, een jonge 40-er die alles wist van debatteren en zelf had meegedaan aan de wereldkampioenschappen, vertelde dat mensen zoals Cohen polderpolitiek bedrijven. Zij kennen de regels van het debatteren niet terwijl Wilders maar ook Wiegel, Lubbers en Bolkestein jarenlang ervaring hebben met deze poppenkast. Eén zo´n masterclass en je laat je niet meer onder tafel lullen. De trucs kun je ook in het dagelijks leven toepassen.

Wat we geleerd hebben is dat de politici in een debat zich richten op de twijfelaars, de zwevende kiezer:
- Bereid je goed voor
- Toon uw een voormalig twijfelaar
- Niet reageren op persoonlijke aanvallen
- Wees heel rustig tegen schreeuwers
- Spreek langzaam, laat stiltes vallen dan hebben je woorden meer impact (Obama)
- Emoties mogen zolang ze gespeeld zijn. (de voortdurende echte verontwaardiging van Agnes Kant was op den duur niet te pruimen en had dus een averechts effect).

Gijs vroeg aan het publiek wie er op een studentenvereniging had gezeten. Vingers gingen omhoog. ´En waar vonden de ontmoetingen plaats?´. ´In de bar.´ In Engeland en Amerika komt men bijeen in de Debating Club. En gaat daarna zuipen.
Hoe kwam het nu dat Wilders zo populair is met zijn onbeschofte manier van optreden? Het antwoord was eenvoudig: hij is anti-establishment èn de underdog. En, zei Gijs, de underdog wint het debat altijd. Wilders heeft bovendien het langst ervaring in het debatteren. Geleerd bij de VVD.
Toen ik vroeg wat zijn advies voor Cohen was, raadde Gijs aan het boekje ´What to do when you´re dying on the platform- te lezen.
Zo zie je maar, alles is te leren zolang je maar jong begint en veel oefent.
Gijs vertelde ons tenslotte dat we in een schijndemocratie leven, staatshoofd, burgemeesters, rechters e.d worden nog niet gekozen. Een kleine elite maakt uit wat er in het land gebeurt. Als voorbeeld gaf Gijs het CDA. Die heeft, laten we zeggen, 100.000 leden waarvan 10 % actief is. Die 10 % bepalen in feite de politieke agenda. Weer een illusie armer.

Daarna gingen we netwerken. Het was mijn eerste keer en het deed me aan speeddating denken. Een staande receptie waarin je telkens wisselt van gesprekspartner. Helemaal niets voor mij. Er waren wel 50 man aanwezig, er stond luide muziek aan dus je verstaat niets en moet voortdurend in iemands oor schreeuwen terwijl je denkt: ´Ik hoop niet dat ik uit mijn mond ruik.´ Volgende keer neem ik eigen visitekaartjes mee en deel die zwijgend uit.

Morgen: een nieuwe baan en speeddaten

2011-11-04T13:11:00.000-07:00

Onder toeziend oog van Bob

2011-11-02T04:54:00.000-07:00

wordt ons keukenterrasje geplaatst. Door Buurman & Buurman. Hun boot heet de Geertje maar wij noemen hem de Neeltje Maria Min.

Bob houdt toezicht

De Neeltje Maria Min

Buurman & Buurman in actie

Herfst

2011-10-28T12:52:00.000-07:00

Het was helemaal niet koud

Er hing de hele dag een nevel over de stad. De straten waren nat maar het regende niet. Ik had met de krultang een wild kapsel gefabriceerd dat na een half uur uitzakte. Ik wandelde met HK door de stad. We zaten voor het eerst sinds maanden weer op een terras. Ik weet nog dat ik HK ruim 25 jaar geleden ontmoette. Ik schreef toen een herfstdepressiegedicht:

HERFST

Schop de bladeren
Baan een pad
naar de boom
waarvan de vruchten al geplukt zijn

Mijn favoriete appels: Cox en Granny Smith

Lachtherapie

2011-10-28T00:54:00.000-07:00

Martin Lawrence lost conflicten op met zijn vuisten

Af en toe zoek ik oude sitcoms op om even te lachen en tegelijkertijd de buikspieren moeiteloos te trainen. Ik keek naar een paar afleveringen van Martin en het viel me op dat hij snel in een conflict raakt en gaat vechten. Vooral mrs. Jerry, die altijd voordringt in de winkel, werkt hem op de zenuwen maar die laat het niet op zich zitten. Kijk hoe de oude dame stings like a bee

Martin in gevecht met mrs. Jerry

Mrs. Jerry neemt revanche

De natuur

2011-10-27T00:04:00.000-07:00

Ook wat Bob betreft is Mauro hier van harte welkom

Een paar jaar geleden raakte ik overstuur omdat een gemene indringster het nest van de slechtvalkjes had bezet. We mochten er via de webcam naar kijken maar niet ingrijpen. Dat was nu eenmaal de natuur.

Tegenwoordig kijk ik alleen maar naar natuurfilms als ik zeker weet dat het goed afloopt. Leeuwin redt haar welpje uit een diepe kuil, zag ik laatst. Of olifant haalt met haar slurf een kalfje uit de greppel. Maar het mooiste zijn de onwaarschijnlijkste beelden: nijlpaard redt hertje uit kaken van een krokodil.
Nu ben ik weer laaiend om een menselijk drama: de Angolese jongen Mauro, die op 9-jarige leeftijd bij een pleeggezin in Nederland kwam, is 18 jaar geworden en moet terug naar Angola. Totaal vernederlandst kan hij in een lemen hutje gaan wonen in een land waar hij de taal niet kent. Er zijn nog 800 van dat soort schrijnende gevallen en als we een uitzondering gaan maken is het einde zoek. Dat zijn onze gristelijke normen en waarden. Dat is de natuur.
Het moet nu maar eens afgelopen zijn met die achterlijke vluchtelingenprocedures. Wij eisen een humanitair beleid en tot die tijd mag Mauro bij mij onderduiken.

I´d sell my soul to the devil

2011-10-23T03:29:00.000-07:00

Racoon No Mercy

Mijn advies: voortaan Martin Scorsese inhuren voor het videofilmpje

Ik zou zo mijn ziel aan de duivel verkopen in ruil voor een stem als die van Luther. Als ik ´sochtends in de badkamer meezing lijkt het heel wat maar zodra ik solo ga val ik door de mand. Toch kun je met een krakerige kraaistem ook ver komen. Bob Dylan schijnt tegenwoordig alleen nog te grommen. Lou Reed wordt bijgestaan door Antony om zijn liedjes nog enigszins acceptabel te laten klinken. En Tom Waits heeft er gewoon zijn handelsmerk van gemaakt, raar zingen.
Ik zapte langs The Voice of Holland, had het nooit eerder gezien maar hoorde enthousiaste verhalen. Een meisje vertolkte It´s a Man´s world zo fantastisch dat alle panelleden haar wilden begeleiden. Het concept is dat de jury met zijn rug naar de kandidaat zit en zich pas omdraait als die door de keuring komt. Later kwam er een uitsloverige jongen op die geroutineerd de microfoon van de standaard haalde maar ongelofelijk vals zong. Belachelijk als je zo weinig zelfkennis hebt. De jury draaide pas om toen hij uitgeraasd was. ´Wat wilde je hier nu mee zeggen?´, vroeg Simon, ´dat is de rommeligste auditie ooit. Je ging alle kanten op, man. Als je zingt moet je een verhaal vertellen, dit was wartaal.´
De geloofwaardigheid zit hem in het verhaal overtuigend overbrengen. Er zijn maar weinig mensen die dat met een slechte stem kunnen.
Tijdens het douchen hoor ik vaak het nummer ´No Mercy´. Wie zijn dat toch? Wat een goede zanger. Ik zocht het op. De band heet Racoon, het zijn landgenoten nota bene. Zonde van het slappe videootje waarin dat hockeymeisje poker speelt met onaantrekkelijke mannen. Niet kijken alleen luisteren. OnNederlands goed.

Luther

2011-10-22T04:18:00.000-07:00

A House is not a Home the ultimate version for Dionne Warwick

Je zou het edelkitsch kunnen noemen, de muziek van Luther Vandross. Maar daarmee doe je hem tekort. Zijn stem wordt omschreven als 'smooth and silky '. Het maakt niet uit hoe sentimenteel de nummers zijn, het blijft altijd SOUL. Heerlijk om mee te zingen op de zaterdagochtend. Ik ken alle uithalen van zijn versie A House is not a Home. Op YouTube kwam ik dit ontroerende liedje tegen van de helaas veel te vroeg overleden zanger, Dance with my Father. Kippevel.

Mijn top 3 van liedjes over vaders:
Judy Collins - My father always promised us that we would live in France
Luther Vandross- Dance with my Father
Alain Clark met zijn vader- Everytime I look at you, I see myself.

De Ultieme Luther

Dance with my father Luther's vader overleed toen hij 7 jaar was.

Wachtkamer

2011-10-21T04:54:00.000-07:00

Ik zat in de wachtkamer van het ziekenhuis met twee andere vrouwen. .
´Hoe oud ben ik nou?´, vroeg de moeder aan haar dochter.
´Zevenenvijftig, mam´
`Mijn moeder is vijfenvijftig geworden, dan ben ik ouder.
´Ja mam, je bent twee jaar ouder.`
´ Mijn vader is negenenzestig geworden. Hij had een hekel aan jouw vader.´
`Waarom had opa een hekel aan papa?
´Hij vond hem ongemanierd, slecht opgevoed´
´Alsof jij zo netjes bent.´
`Ha, ha´, de moeder lachte even.
Toen zei ze: ´Ik vind ouder worden niets aan, ik heb suikerziekte en hoge bloeddruk. Er is niets meer om voor te leven.´
´Nou mam, je hebt een pracht van een kleindochter en twee geweldige dochters´. De dochter zei het berustend. Het was duidelijk dat ze dit gesprek vaker had gevoerd.
´Ja, dat is waar´, de moeder lachte weer een kort lachje. Ze staarde een tijdje somber voor zich uit. Toen vroeg ze:´Hoe oud ben ik nou?´

Terras

2011-10-17T01:11:00.000-07:00

De koopwoningen werden geleverd met een terras

´Ik weet niet hoe lang we hier nog kunnen wonen´, zei HS gisteren,´ want het geld raakt op.´ Gelukkig maar want ik had even niets om over te piekeren. Uit een persoonlijkheidstest kwam naar voren dat ik mij overmatig zorgen maak over dingen die nooit gebeuren. Het is een kwestie van defragmenteren en reprogrammeren of zoiets. Jezelf nieuwe denkpatronen aanleren zoals: ´Waarom zou ik me druk maken, misschien ben ik morgen wel dood.´
Het goede nieuws is dat we een terras krijgen deze week. Eigen Haard had moeite huurders te vinden voor de waterwoningen en bood nieuwe gegadigden een terras aan. En hoe zit het met ons, de pioniers? Die hadden pech. De buurman is van boosheid verhuisd. Maar vorige week kregen we bericht dat Arkenbouw een terrasje komt aanleggen met een wenteltrapje vanuit de keuken. Bob kan niet wachten.

Ik krijg ontzettend veel zin om een reisje naar Madeira te boeken. HS wil naar Egypte. Ook goed voor mij, daar kan ik in de Nile leven. LOL.
Er lag gisteren een briefje in de bus van de buren. Zij hebben twee duikers ingehuurd om spullen op te vissen die in het water zijn gevallen. Wat zijn die mensen in godsnaam allemaal kwijtgeraakt?, vroeg ik mij af. HS is bevriend geraakt met een reuzevis die altijd mee-eet als Hs de eendjes voert.

Hans in zijn werk/speelruimte

2011-10-10T11:22:00.000-07:00

Hans verveelt zich nooit. Als hij niet aan het tekenen is of ontwerpen, knutselt hij met wat voor handen is. Verpakkingen, kurken, lucifertjes, alles wordt gebruikt om nieuwe objecten te construeren.

Bob net voordat hij zijn middagdutje doet

2011-10-09T05:44:00.000-07:00

Bob is slaperig

Wie heeft dit bedacht?

2011-10-08T03:38:00.000-07:00

Probeer de achterkant van het CS Amsterdam zoveel mogelijk te mijden

Afgelopen donderdag moest ik in Sloterdijk zijn. Ik nam de tram en besloot halverwege de rit uittestappen om de rest van de afstand te lopen. Op die manier kreeg ik tenminste wat beweging en buitenlucht voordat ik de ochtend binnen opgesloten zou zitten. Het weer was wisselvallig maar ik had mijn paraplu bij me voor het geval dat. Ter hoogte van het Muziekgebouw begon het vanuit het niets te plensregenen begeleid door gemene, striemende windvlagen. De paraplu was daar niet tegen opgewassen. Binnen 2 minuten was ik zo nat alsof ik met mijn kleren aan een douche had genomen. De regen bleef keihard naar beneden komen en de storm blies mij bijna het IJ in. In zulke situaties vervloek alles en iedereen, juist omdat je niemand de schuld kan geven.
Ik bevind me weleens in het gezelschap van uitsluitend heren die, als zij grove taal gebruiken, zich gelijk verontschuldigen. ´Je moest eens weten´, is mijn standaardantwoord,´wat ik allemaal in mijn vrije tijd zeg.´ Veel mensen denken dat ik een aardige, beschaafde vrouw ben. Op mijn repertoire staan voornamelijk gruwelijke ziektes en relatief weinig geslachtsdelen. Ziektes die misschien niet eens bestaan zoals: de pestpleuris en de tyfuskanker.

Ik hield mijn paraplu open tot ik, via een houten loopbrug, de achterkant van het CS had bereikt. Eén van de meest deprimerende plekken van Amsterdam waar, zo lijkt het, altijd constructie gaande is. Daar wachtte ik nog 5 minuten bij het voetgangersstoplicht terwijl de auto´s door de hoge plassen jaagden. Zeiknat bereikte ik de schuifdeuren van het station waar ik eindelijk droog stond. Ik had zin om heel hard te schreeuwen: ´IK HAAT DIT KLIMAAT!´ Inplaats daarvan ging ik, binnensmonds verwensingen uitend aan het adres van degene die dit alles verzonnen had, op zoek naar een HEMA om droge kousen aan te schaffen.

Voeding

2011-10-04T02:26:00.000-07:00

Volgens mij werkt het voedingsplan van mijn diëtiste niet en kan ik beter op mijn eigen gevoel afgaan. Zij benadrukt wat ik niet mag en vroeg naar een streefgewicht. Terwijl mijn doel is stress en vermoeidheid niet wegvreten maar herkennen. En weer van maaltijden te genieten. Hopelijk kom ik dan ook van die invaliderende vermoeidheid af. En van die bespottelijke buik.
Laatst ging ik een flinke wandeling maken maar voelde me zo opgefokt. Eigenlijk had ik trek in een boterham met makreel. In mijn achterhoofd zaten de woorden van de voedingsdeskundige: brood is suiker. Later dacht ik: krijg de pip, ik eet waar ik trek in heb. En voelde me gelijk beter. Fuck het streefgewicht, dat geeft alleen maar stress. Bovendien heb ik de indruk dat diëtisten tegenwoordig gesponsord worden door de lightindustrie. En als je ergens ongezond van wordt is het wel van light producten.Dat weet Bob zelfs.

De Huffingtonpost had de zogenaamde sportdrankjes getest. Eén blikje staat gelijk aan het eten van 6 Marsen! Doe toch normaal!

Kapitein Bob gaat uit varen

2011-10-03T08:20:00.000-07:00

Ik had vanochtend het slaapkamerraam opengezet. Bob zag zijn kans schoon om op HS´bootje te klauteren. De eenden dachten dat Bob brood kwam strooien. Bob inspecteerde de catamaran en ging toen een dutje doen.

Kapitein Bob aan het roer

Kapitein Bob

Kinderen van de Beatles

2011-10-03T04:57:00.000-07:00

Ik volgde op de middelbare school al het nieuws over mijn helden de Beatles. Toen Ringo Starr een zoon kreeg, met Maureen, en hem Zak noemde vonden mijn vriendin en ik dat eigenlijk zielig. ´ Hé Zak, hoe is het met je vader?´ Maar je zou maar een kind van een Beatle zijn. Eigenlijk wisten we niet veel van de kinderen van de Fab Four. Jonh Lennon had een zoon, Julian, die later ook musicus probeerde te worden maar net niet genoeg talent had. Zijn 2e zoon werd veel later geboren toen John en Yoko al wereldberoemd waren, Sean. Dat verwende hoofd kwam veel vaker in de media omdat zijn vader vermoord is. Maar hoe zit het met George Harrison? Die heeft 1 zoon, Dhani, die sprekend op hem lijkt. Overigens hebben de meeste Beatleskinderen op eigen kracht carrière gemaakt zoals mode-ontwerpster Stella McCartney.

Martin Scorses documentary on George Harrison

Dhani Harrison

Paul McCartney met zoon James

Sean Lennon en Dhani Harrison

Zak Starkey

Verlichting

2011-10-02T02:40:00.000-07:00

Na het bevestigen van de kroonluchter leest Hans voor uit eigen werk

Om mijn interieur compleet te maken had ik via internet een kroonluchter met schelpjes besteld. HS was zo vriendelijk hem op te hangen. Dit is de aller, allerlaatste aankoop van mijn leven. Ik had bij Blokker een schoenenrek gekocht. Ook die heeft HS in elkaar gezet en strategisch in mijn kledingkast geplaatst. Ik telde 25 paar schoenen. Gisteren liep ik door de stad en keek in de etalages en realiseerde me: ik heb niets meer nodig, ik heb alles al.

De Grote Stad

2011-09-30T01:15:00.000-07:00

HK en ik zaten eindelijk weer eens op een terrasje. Na het regenseizoen is de welverdiende nazomer aangebroken. HK vertelde de laatste roddels over ons oude buurtje, het is net een dorp, bij mooi weer zitten de mannen buiten. Ze keuren alle vrouwen die langs lopen. En praten ook nergens anders over. ´Ik drink weleens een glaasje met ze maar ik voel me een konijn tussen de hanen en de kippen. En het is allemaal kissie kissie.´ Daarmee bedoelt HK dat die lui elke vrouw die zo gek is om voor een praatje te stoppen, overladen met drie zoenen. Ter verwelkoming, bij afscheid, twee minuten later als ze elkaar bij AH tegenkomen. Wat ben ik blij dat ik daar weg ben.

We zaten dus op een terrasje. Links kwam een spastische man aanlopen. Zijn mond trok vier richtingen op, af en toe kwam zijn tong tevoorschijn. Hij zigzagde als een dronkeman op een tafeltje af. `Jij krijgt niet meer, jij hebt al genoeg gehad´, zei ik. ´Niet spotten!´, waarschuwde HK en we klopten het allebei af op het onbeschilderde hout van ons tafeltje. Rechts zat een oud dametje. Ze was volkomen laveloos. Voor haar stond een schaaltje handgemaakte patat met zelfgemaakte mayonaise, een specialiteit van het café. Dat zie je niet vaak, alcoholisten die eten. De vrouw bewoog in slow-motion. In haar ene hand een patatje dat ze heel langzaam in de mayo doopte, in de andere hand een filtersigaret die ze bij haar mond probeerde te brengen. Ik kijk helemaal niet op deze mensen neer want voor hetzelfde geld was ik in die positie terecht gekomen.

De spastische man had appeltaart met slagroom besteld. Het kostte hem moeite die op te eten omdat zijn hoofd zich telkens afwendde van het taartvorkje. De oude dame deed ontzettend haar best normaal te functioneren, ze zocht met één arm de mouw van haar regenjas die over de stoelleuning hing. Het was een onmogelijke opgave. Net toen ik wilde opstaan om haar te helpen, schoot een dame aan een buurtafeltje haar te hulp. Haar jas had ze in ieder geval aan. Nu moest er nog een laatste slok van de witte wijn genomen worden. Ze wist wat ze wilde maar haar hersens werkten zo langzaam dat het lichaam de boodschap laat doorkreeg.
HK keek gefascineerd naar de spastische man die was opgestaan en in de richting van de rijweg struikelde. Hij stopte bij een boom en leunde er met z´n rug tegenaan. HK zei paniekerig: ´Hij gaat oversteken, hij gaat oversteken. Of gaat hij tegen die boom pissen?´ ´Welnee, hij loopt naar de bushalte, in etappes.´ HK was opgelucht: ´Gelukkig, daar komt de bus.´
Het oude dametje hield het ook voor gezien en besloot het café in te lopen om te betalen. Uiterst traag manoevreerde ze tussen de tafeltjes, de ingewikkeldste route nemend. De cafe bezoekers keken ademloos toe. Ze slaagde erin over de drempel van het cafe te stappen en bleef toen zwaar beneveld bij de kassa wachten tot iemand haar kwam helpen.
HK en ik zijn allebei gevoelig voor de ellende van anderen. Noem het een Jezus-complex. In de Open Inrichting, zoals HK Amsterdam noemt, is het dweilen met de kraan open. Bovendien heb ik niet de illusie dat ik ook maar iemand zou kunnen helpen dus oogkleppen voordoen is de beste optie.

Een uurtje later zat ik in de tram, onder water, op weg naar mijn eiland waar je minder zielige gevallen ziet.

Weer thuis

bij de zwarte luis

De Indische buurt

2011-09-27T11:18:00.000-07:00

Het Javaplein met het voormalige badhuis

Vandaag kwam ik na een fikse wandeling, de beentjes strekken en wat zonlicht opvangen, op het Javaplein terecht. Vroeger heette het daar de Indische buurt maar tegenwoordig valt het onder Zeeburg, net als wij op IJburg. Op het Javaplein bevindt zich het oude badhuis dat alweer jaren een café is met terras. De buurt wordt flink gepimpt. Oude woningen zijn gesloopt en daar voor in de plaats is moderne hoogbouw gekomen waar sinds deze week de nieuwe bieb zit. Een heerlijke lichte ruimte met mooie houten vloeren, een prettige leeshoek, ronde tafels waar je kunt internetten, veel zitgedeeltes en ... drie wc´s. Omdat de bibliotheek een laxerende werking op mij heeft zijn deze toiletten de kers op de taart. Ik hoefde niet langer om de sleutel te vragen zoals in het oude gebouw maar kon me op mijn gemak terugtrekken.

Links de nieuwe bieb op het Javaplein

Daarna leende ik Greatest Hits van PF. Thomése, een droogkomische schrijver die in het eerste verhaal van de bundel zijn debuut maakt als zanger omdat iedereen hem altijd vertelt dat hij zo op Art Garfunkel lijkt.

Art Garfunkel

PF. Thomése

Staan de luizen in een rij...

2011-09-27T01:16:00.000-07:00

... is de zomer voorbij.

De Oost-Indische kers is zwart van de luizen. Ook al bespuit ik ze met biologisch verdelgingsmiddel, de plant is meestal niet meer te redden. De fut is eruit.

De uitreiking van de Emmy´s

2011-09-26T07:21:00.000-07:00

De grappige Jane Lynch kreeg eindelijk complimenten van de Fashion Police

Als je als actrice op de rode loper in Hollywood moet verschijnen, kun je het beste eerst lessen nemen. In het lopen op torenhoge hakken bijvoorbeeld. Vroeger droegen de dames naaldhakken. Die zijn een lachertje vergeleken bij de schoenen van tegenwoordig.

Alan Cumming volgt zijn eigen moderegels

Wat ook heel belangrijk is hoe je staat. Niet recht naar voren met je armen langs je lijf. Handen in je zij, nek naar voren of omdraaien en over je schouder een kus blazen. En genoeg tijd nemen tot alle fotografen je van alle kanten vast hebben gelegd. Ook de keuze van kleding en sieraden luistert nauw. Je kunt niet naar Zara gaan en iets leuks uitzoeken. Je moet een designer kiezen, een grote naam. De juiste kleur. En je moet durven, dus iets aparts dat eruit springt maar weer niet zo belachelijk is dat je de hoon van de wereld over je heen krijgt. En natuurlijk van de Fashion Police onder leiding van de zeer geestige Joan Rivers.

Haar top zit scheef

Ik keek vorige week naar de Emmy´s om zelf een mening te vormen over de uitdossingen. Veel rode jurken op de rode loper. Dat is eigenlijk tegen de regels. Brits acteur Alan Cumming droeg een smokingjasje met een pyjamabroek. Die bloedmooie vrouw uit Mad Men had haar lelieblanke boezem gepresenteerd op een zilverkleurige dienblaadje. Hans Aarsman vergeleek haar met een zeemeermin. En toen kwam Paula Abdul, zangeres, danseres, choreografe met een zwarte strapless jurk. Het bovenstukje dat wel van karton leek gemaakt, zat scheef. Ik zag het gelijk. Haar ene borst leek daardoor extreem rechts te zitten en de ander zat in het midden.

Joan Rivers zei later: ´Had nou niemand haar even kunnen waarschuwen, dat was wel zo aardig geweest.´ De arme Paula heeft daarna misschien dagenlang gehuild van gene in haar kasteel.

Nu weten we het wel, Christina

Vrijdagavond, muziekavond

2011-09-25T04:41:00.000-07:00

Wat een leuke vrouw!

Sommige mensen zijn lid van een leesclubje, ik zou graag een muziekclubje willen samenstellen maar zulke bijeenkomsten zijn het leukst als ze spontaan ontstaan. Zoals afgelopen vrijdagavond. Oud-collega J. en haar man E. kwamen langs. Ik had styliste annex schoonzus R. en haar man P. ook uitgenodigd. Ik wist van tevoren dat ze goed met elkaar op zouden kunnen schieten. En jawel, R. kwam binnen en het was liefde op het eerste gezicht tussen haar en J. en E. Honderduit kletsten ze, zittend met z´n drieën op de bank. Helaas moest R. vroeg weg. Er werd afscheid genomen alsof ze elkaar al jaren kenden. J. en E. zeiden later:´Wat een leuke vrouw!´ Dat is zeker een leuke vrouw, en daarom had ik haar ook uitgenodigd.

No soup for you!!!

Het fijne van J. en E. is dat we dezelfde smaak, wat muziek, tv en films betreft, hebben. We namen een aantal afleveringen van Seinfeld door. ´Ken je die met de Soupnazi? En de aflevering waarin ze zich ontdoen van het blaffende hondje van de buren?´ Meesterlijke serie was het algemene oordeel. J. en E. houden van heavy muziek. Ik zette Joe Walsh op met Rocky Mountain Way, keihard om het uitmuntende gitaarwerk goed uit te laten komen. Meestal sta ik alleen op dit nummer te trippen, nu had ik medestanders die ook hun luchtgitaar oppakten. E., die jaren jonger is dan wij, houdt niet van, wat hij noemt, oude muziek. Vintage. Hij bedoelt Bob Dylan en Crosby,Stills, Nash and Young (die dikke met die snor, bah). J. en ik wel. Lekker meezingen. Hij is natuurlijk wel gek op Jimi Hendrix. Joe Walsh vond hij ook een verrassing. ´Wil je hem voor me branden?´ (Tussendoor vertelde hij dat hij jonge mensen kent die nog nooit een cd hebben gekocht. Alles wordt gedownload. Gratis. Wat ben ik toch ouderwets.)

Tenslotte analyseerden we een band die ik dankzij J. en E. ook ben gaan waarderen, de al eerder besproken Queens of the Stone Age. Vooral de bezeten drummer fascineerde ons, telkens zette hij ons op het verkeerde been qua slagwerk. En dan ging hij er razendsnel met zijn stokjes vandoor. ´Hoe zou zo´n jongen zo geworden zijn?´, vroeg ik me hardop af en gaf zelf het antwoord: ´Ik denk dat hij als kind ADHD had en de dokter tegen zijn moeder heeft gezegd: geef hem een trommel en stokken en zet hem in een drumband. Een soort Oskarchen uit die Blechtrommel. Drummen of je leven ervan afhangt.´
Alle leden van de band zijn een beetje eng. De bassist speelt in zijn blote bast en heeft een kale kop en een miezerig sikje. ´Als die niet in een band zat zou hij seriemoordenaar geworden zijn`, zei ik. J. en E.: ´Zeker weten.´ Heerlijk om met geestverwanten de avond door te brengen.

QOTSA, niet te verwarren met Forensic Detectives

Hadden we als kind maar een instrument leren bespelen. Eeuwig zonde.

Drijvende tuin met zwanenfamilie

2011-09-20T10:57:00.000-07:00

De drijvende tuin van Arie Taal, links een zwanenfamilie

De tijd heeft hier stilgestaan

RJ.Grootveld, de uitvinder van de piepschuimtuinen

zei altijd: Arie Taal is normaal

En dat was niet bedoeld als compliment. Dhr. Taal heeft niettemin
een leuk drijvend huisje met tuin

Slurfcontrôle

2011-09-15T05:37:00.000-07:00

Echo, wat een indrukwekkend dier

De olifanten in het wild hebben het ook niet gemakkelijk. Ik zag gisteren op de BBC de dood van Echo. Zij was de bekendste Afrikaanse olifant waarover een aantal documentaires zijn gemaakt. Zij was de onbetwiste leider van een groep van 40 vrouwtjes. Na drie jaar droogte in Afrika is ze bezweken. Zij werd al vanaf 1973 gevolgd door olifantenkenners. Toen bestond haar groep uit 7 dames.
Je zag haar enorme lijf op de kale grond liggen. Voor de groep is haar dood een enorme schok, de mensen die haar kenden waren ontroostbaar. Tussen de groep liep ook zo´n kleintje als Mumba. De commentaarstem zei: ´Als de droogte aan blijft houden haalt de kleine het niet.´
( The loss will be very disturbing and disrupting for them. For us on the Amboseli Elephant Research Project she has been an invaluable research subject providing us with insights into elephant behavior, leadership, communication, social relations and intelligence. But she was more than that. She was a daily presence, almost a companion to all of us. She gave us joy and filled us with wonder.)

Mumba weegt al 200 kilo

Wat dat betreft heeft Mumba het beter. Ze wordt elke dag gewassen, krijgt voldoende eten en leeft in een beschermde omgeving. Ze heeft alleen nog geen slurfcontrôle, las ik op de Artissite. Na het wassen gooien de olifanten zand over hun rug tegen de brandende zon. Mumba gaat gewoon op de grond rollen. Dat werkt ook.

En er is een zwarte kuifmakaak geboren. Kijk de familie trots zijn.

Huisvrouw II

2011-09-13T10:14:00.000-07:00

Het leven is Nederland is zwart-wit

Kijk, dit is nu perfect weer om de was buiten te drogen. Het waait behoorlijk maar het is droog. Bob haalt zijn neus op voor de wind. Gisteren stormde het, alle masten floten hetzelfde monotone deuntje. Bob, 4 1/2 kilo, stond erop naar buiten te gaan. Terwijl er 100 jaar oude bomen geveld worden wil Bob zijn dagelijkse ronde maken. Bovendien moeten er nog heel wat muizen gevangen worden. Hij kwam er met twee thuis.

Tevreden kat

Apie

2011-09-12T12:20:00.000-07:00

Deze 22-jarige Noorse boskat was van huis weggelopen maar is gelukkig opgehaald
door zijn baasje

HS zei vannacht in zijn slaap: Apie. Ik werd er helemaal verdrietig van. De hele zomer heb ik wekelijks de dierenasielsite bezocht maar Apie is nooit teruggevonden. HS is optimistisch en denkt dat iemand haar in huis heeft genomen. Volgens mij is ze daar veel te schuw voor. Ik kan er slecht tegen, het verlies van een kat.
En je wordt ook niet vrolijker van de zwerfdieren die gevonden worden. In de zomer worden er hele nesten, moeder en kittens in een gesloten doos als vuilnis weggegooid. De oudere katten kijken altijd zo angstig in de camera. Ze hebben geen idee wat hen overkomt. Wat zijn sommige mensen toch misselijke lafaards.

Dit kattengezin was als vuilnis op straat achtergelaten

Huisvrouw

2011-09-11T06:09:00.000-07:00

Heeft u zo´n last van de was die niet wil drogen. Door al dat hemelwater blijft de lucht vochtig. Overal ruik ik dat natte regenjasluchtje dat soms tegen een putlucht aanschuurt. In de tram, in de supermarkt en zelfs thuis ruik ik het. Je kunt de was niet buiten hangen in de zon want die laat zich niet zien.
Ten einde raad heb ik de handdoeken warmer gewassen dan gewoonlijk, nu op 40 graden. Daarna heb ik de machine 2x laten centrifugeren. Tenslotte heb ik de was ruim opgehangen op drie rekjes in de slaapkamer. Dat was gisteren. Vanochtend vouwde ik de handdoeken en rook nog steeds een muf luchtje.
Ik wil geen droger aanschaffen dat vind ik zo´n energieverspilling.
Ik moet een constructie verzinnen om de was afgedekt op het terras op te hangen. Het waait hier genoeg.

Gisteren wandelde ik langs de rand van Steigereiland. De bewoners hebben uitzicht op het water en Durgerdam. In hun straatje komt geen autoverkeer dus alle kindertjes spelen altijd buiten. Er staan plastic glijbaantjes, trapautootjes, fietsjes. Allerhande speelgoed ligt op straat verspreid. De kinderen hebben namen als ´Parel´ en gaan stampvoeten als zij hun zin niet krijgen. Dat observeerde ik allemaal.

Hier kijk je op uit als je op de dijk woont

´Parel, kom je buiten spelen´

Bekende Nederlander

2011-09-11T03:48:00.000-07:00

Bob vindt het helemaal niet erg om door paparazzi gevolgd te worden. Zodra hij een camera ziet poseert hij op zijn bekende charmante wijze.

Keys please

2011-09-09T06:44:00.000-07:00

Links baas Lou, Froy, Lindah, Matt en rechts Sonia

HS en ik mogen graag, na het eten, naar het programma Operation Repo kijken. Het gaat over de familie Pizarro, vader Lou, zus Sonia en dochter Lyndah die samen met voormalig zwager Froy en krachtpatser Matt als Repomen opereren. Het is een Amerikaans verschijnsel, wanneer je een auto op afbetaling koopt in de USA en niet op tijd je maandelijkse som betaalt, komt de Repoman je voertuig in beslag nemen. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Niemand wil scheiden van zijn auto en de meeste wanbetalers worden agressief als ze de takelwagen zien. De vijf komen in krankzinnige situaties die volgens mij in scene zijn gezet. HS denkt dat het echt is, hij gelooft ook nog steeds dat het Amerikaanse worstelen een serieus gevecht is.
De familie is Latin-Americain en vooral Sonia en haar broer zijn zo angstwekkend dik dat ik altijd naar de tv roep: Verander je eetgewoontes anders haal je de 40 niet. Maar hun overgewicht interesseert ze niet. Ze weten niet beter, 80 % van de bevolking heeft hetzelfde figuur. Ongegeneerd bestellen ze omeletten met spek en gebakken aardappels, stel ik me zo voor. Een ontbijt waarbij een normaal mens de hele dag genoeg aan heeft.
Ik ben gefascineerd door hun groteske lichamen.Misschien hebben ze hun postuur nodig om indruk te maken in hun vak. Ik denk altijd: hoe kun je met zo´n lichaam bewegen, wat een last draagt die Sonia mee, beseft ze niet dat ze zich beter zal voelen als ze 120 kilo afvalt? En denk eens aan het hart, dat pompt zich gek.
Verder zijn het redelijke mensen behalve Matt, die begint meteen met provoceren zodat het uiteindelijk altijd in een grote vechtpartij eindigt.

Als Sonia thuiskomt zet ze haar wenkbrauwen af

(Ik heb het opgezocht, Operation Repo is een Mockumentary. Nagespeelde waargebeurde verhalen met de Terugvorderaars die zichzelf spelen. Shhht, niet aan HS vertellen)

Bob de Boekhouder

2011-09-06T04:04:00.000-07:00

´Ik heb een boekhouder in dienst genomen om mijn zegeningen te tellen´ (Teri Carr)

Mijn God!

2011-09-04T02:49:00.000-07:00

Bob kwam gisteravond opgewonden met een vangst binnenrennen en legde die op mijn tapijt. Het was geen lief babyveldmuisje of een petieterig zwaluwtje maar een rat! Het beest was iets kleiner dan Bob zelf en dood. Gelukkig maar. Je moet er toch niet aan denken dat er een rat door je kamer rent. Elk dier heeft recht op een waardige begrafenis. Ik gooi ze gelijk in een vuilniszak en dan naar de container.
Daarna ging Bob weer naar buiten en kwam pas vanochtend om 7 uur binnen. Terwijl het vannacht geonweerd en gebliksemd heeft. Eén van de weinige natuurverschijnselen waar Bob als de dood voor is. Waar hij de hele nacht gezeten heeft is uiteraard weer een vraag die nooit beantwoord zal worden. HS wil een klein cameraatje op Bob´s nek bevestigen zodat we hem op een beeldscherm kunnen volgen. Realitytv.

Hartverscheurende olifantenverhalen

2011-09-02T11:07:00.000-07:00

Yindee met haar onafscheidelijke bal

Ik vond dit filmpje op de Artissite. Mumba gaat voor het eerst naar buiten en ontmoet daar tante Whin Tida. Met veel getrompetter begroeten ze elkaar. ´Meid, wat heb jij nou bij je?´ Kijk hoe zusje Yindee de kleine beschermt. Whin Tida is in 1967 geboren en was een werkolifant. Ze heeft wat gedragsproblemen en zorgde voor problemen in een kudde in Arnhem. Ze had haar dochter Jula in India moeten achterlaten. Ze kan wonderwel goed opschieten met Thong Tai en was aanwezig bij de geboorte van Yindee. Yindee was bij de geboorte van haar zusje zodat ze later weet wat haar te doen staat. Tijdens de bevalling had ze, zoals altijd, haar onafscheidelijke bal bij zich. Waarom wil niemand met haar spelen?
Ik vraag me altijd af hoe gelukkig deze dieren in gevangenschap zijn. Normaal leggen ze honderden kilometers af. Toch eens aan een expert vragen.Ze zijn wel heel blij met Muba.

Olifantje Mumba voor het eerst naar buiten

De natste zomer in 100 jaar

2011-09-02T07:46:00.000-07:00

Rek- en strekoefeningen

Bob ging de afgelopen twee maanden wel naar buiten maar kwam meestal snel terug. Teleurgesteld en nat. Hij werd net als wij wanhopig van de regen die soms loodrecht naar beneden kwam. Alsof het einde der tijden naderde. Volgens weerman Erwin Krol krijgen we een kort nazomertje dat gisteren begon. Bob ging eerst in de deuropening zitten, genietend van de warme zonnestralen, daarna wandelde hij met zijn coole loopje weg. Om zijn ding te doen. Meestal laat hij zich regelmatig zien, komt dan luid miauwend zichzelf aankondigen, eet een hapje en verdwijnt weer. Maar gisteren had ik hem de hele middag niet gezien. ´Die komt wel terug´, zei mijn huisgenoot. Ik was er natuurlijk niet gerust op en maakte een rondje door de buurt. Na 5 minuten lopen kwam ik bij de dijk met uitzicht op het water, de witte brug en Durgerdam. Er zaten wel 20 zwanen op de zandbank. ´Wat wonen we toch prachtig´, dacht ik voor de zoveelste keer. Bob was in geen velden of wegen te bekennen. De zwaluwen hielden hun speeluurtje, ze vliegen met grote snelheid kwetterend langs de arken, soms buitelend over elkaar heen. Echte levensgenieters en dan in het najaar naar Madeira.

Om een uur of half zes ´s avonds hing ik over de balustrade van het terras en riep Bob zijn naam. Toen zag ik hem zitten, aan het eind van de steiger bij de poort. Met zijn rug naar me toe. Hij gaf geen sjoege. Ik liep naar buiten tot ik vlak bij hem was. Hij draaide zich om, riep verheugd Miauw en huppelde met me mee naar huis.
Daarna is hij de hele nacht buiten gebleven, naar de sterren kijken, vliegjes vangen en converseren met zijn eendenvrienden. Vanochtend hoorde ik zijn pootjes trippelen op de trap, hij klom bij me op bed en viel in slaap. Ook een levensgenieter, onze Bob.

Tram 17

2011-09-01T08:02:00.000-07:00

Ik moest, door omstandigheden, tram 17 nemen. Bij het Surinameplein zwenkte hij de Hoofdweg in en reed het lelijkste stuk Amsterdam in, Amsterdam-West. Ik zat vooraan in een stoel vastgeklemd met een brede medepassagier naast me. De tram was stampvol en iedereen was onaantrekkelijk. Het toppunt was een kale kerel met een sikje die 3 doodskoppen op zijn hoofd had laten tatoeëren. Dan weet je tenminste zeker dat je nooit een baan vindt. Hij zag er dan ook uit als iemand die vooral in de illegaliteit opereert. We reden langs de Postjesweg de Kinkerstraat in. De buurt is uitermate geschikt voor een decor in een nachtmerrie. Wat een negatieve vibes ving ik daar op. Sommige buurten moeten platgegooid worden en opnieuw opgebouwd om de kwade geest eruit te halen. In de Rivierenbuurt voel je de rijke geschiedenis. In West hangt er een deprimerende sfeer waaraan niemand ontkomt. Wat een opluchting om op het Stationsplein aan te komen en in een moderne tram 26 te stappen naar de ruimte van IJburg.
Vandaag wandelde ik langs de Amstel en nam, zoals gewoonlijk, een foto van het prachtige uitzicht.

Musjes

2011-08-30T04:13:00.000-07:00

Ik zag laatst HS voorbij komen varen. Hij droeg een pet en had een sigaret in zijn mond. Hij leek wel een stroper of iemand die illegaal sigaretten smokkelt van Durgerdam naar IJburg. Hij is heel blij met zijn bootje en maakt, als het weer meezit, elke dag een rondje. De boot is met een touw vastgebonden aan de ark. Als hij vastligt zitten er musjes op die wachten op het brood dat hun weldoener strooit. De hangeenden kijken altijd vol verwachting de keuken in. HS kent elke eend persoonlijk. ´Kijk dat is de moeder met haar dochters en die andere was hier vorig jaar ook.´ Hij strooit ook op het randje van het keukenraam zodat de musjes gedwongen worden omhoog te vliegen. Ze zijn moeilijker te fotograferen dan eenden want schrikken van elke beweging die niets met brood strooien te maken heeft.
In de heg bij de tramhalte wemelt het van de musjes. Gelukkig maar want wij houden van musjes.

Koolwitje

2011-08-29T03:23:00.000-07:00

Wat leuk, dacht ik, een koolwitje op de oost-indische kers. De volgende dag was mijn mooie plant half opgevreten door rupsen. En dag later zag ik de bekende zwarte luis. Satan probeerde God´s prachtige werk ongedaan te maken.

Herinneringen aan Madeira

2011-08-26T11:35:00.000-07:00

Ik heb mijn vakantiefoto´s in een mapje gezet.

herinneringen aan Madeira

Olifantje Mumba II

2011-08-23T11:35:00.000-07:00

Het leek wel of moeder haar baby aan het publiek wilde tonen. Het was fantastisch om te zien hoe de groep de kleine Mumba voortdurend beschermt.

De drie olifanten opereren als groep en gaan waar Mumba gaat

Moeder toont haar dochter

Hier is ze dan...Mumba

2011-08-22T07:16:00.000-07:00

HK heeft een Artisabonnement en mocht iemand (ik) gratis meenemen. ´Eerst naar Mumba kijken´, zeiden we tegen elkaar. Mumba is de 2 maanden oude dochter van Thong Tai en het zusje van de 5-jarige Yindee. Helaas stonden de olifanten achter een hek. Af en toe zagen we een slurfje of een staartje van Mumba en haar nesthaartjes op haar rug. De drie familieleden (er was ook een bezorgde tante bij) volgden haar bij elke stap die ze zette. Opeens besloot Mumba naar het opener gedeelte van het terrein te rennen. Ze moest wel over een boomstam stappen en dat deed ze, heel ontroerend, struikelend. Moeder stuurde haar bij met de slurf. De drie schermden de kleine zo goed af dat we haar nauwelijks konden fotograferen. Zusje Yindee kwam met een bal aangelopen, zij wilde spelen met haar kleine zusje. Maar de twee volwassenen hadden alleen oog voor de baby. Ze lieten haar even op avontuur gaan en toen konden we haar zien. Kleine Mumba.

Mumba ging even op avontuur

Ze wordt goed in de gaten gehouden

En opeens was ze moe

Het publiek kon er geen genoeg van krijgen

Mumba weegt al 180 kilo, zou je niet zeggen.

Mumba´s avontuur

Wolken

2011-08-19T02:19:00.000-07:00

Hier bij de Berlagebrug kwamen de Canadezen binnen in 1945

Rivierenbuurt

2011-08-18T11:11:00.000-07:00

HK en ik wandelden door de Rivierenbuurt waar hij vroeger als conciërge, op het Berlagelyceum, heeft gewerkt. Eerst liepen we door de Diamantbuurt die de laatste jaren negatief in het nieuws kwam.
Ik was er nooit eerder geweest maar het is net of je in een filmdecor terecht komt. Of een openluchtmuseum. Het ontwerp van de huizen is uniek, heel bijzonder en tegelijkertijd benauwend, surrealistisch.


Nét een filmdecor

Daarna liet HK zijn oude werkplek zien. Het kamertje van de conciërge. HK had ook gebruik kunnen maken van de dienstwoning naast de school maar zag daar gelukkig van af.

Henk´s oude werkplek


Het dak van de dienstwoning

Tenslotte hebben we de heer Berlage een handje gegeven.

.en zijn wat gaan drinken bij Hesp aan de Amstel.

Het voordeel van een natte zomer zijn de mooie luchten

Anti-Freudclub

2011-08-14T09:58:00.000-07:00

Ik ben net een paar uurtjes op mijn logeeradres en ik val al met mijn neus in de boter. Namelijk het boek Het Meisjeseiland van Rudy Kousbroek. Soms denk ik, ben ik nu zo onverdraagzaam? Maar dan lees ik de grote Denkers van Nederland, Karel van het Reve, Rudy Kousbroek en Jan Blokker, die mij gelijk geven. Alle drie zijn essayisten en stukjesschrijvers. Ik heb 1 keer een roman van Karel uit de bieb geleend en kwam tot de conclusie:schoenmaker houd je bij je leest. Ik lees tot mijn grote genoegen dat Karel van het Reve secretaris was van de anti-Freudclub. Een van de weinige clubs waar ik wel lid van zou willen zijn. Je kunt lid blijven als je dood bent. Tot de prominente leden hoort ook Vladimir Nabokov.
Freud wordt terecht aangeduid met ' Weense kwakzalver'. Kingsley Amis, ook niet de eerste de beste, noemt de leer van Freud een van de verderfelijkste van onze eeuw. Dat is prettig om te lezen want een mens twijfelt soms aan zichzelf. Ligt het nu aan mij? Ik ben geen intellectueel of groot denker maar houd me dagelijks bezig met dezelfde onderwerpen die Kousbroek en Van het Reve aansnijden.
Kousbroek heeft een iets andere mening over Freud die ik nu ga bestuderen. Kijken of hij me kan overtuigen van de postitieve invloed van de cokeverslaafde psychiater.

Vakantiejournaal

2011-08-13T12:29:00.000-07:00

Mijn vader hield vroeger tijdens de zomervakantie een journaal bij. Daarin stond per dag: regen, bewolkt, hele dag regen, lichte opklaringen, onweer, hagelstenen zo groot als duiveneieren. Toch vermaakten we ons. Dit jaar hebben we weer zo´n ouderwetse zomer. In mijn vorige woning liep ik de hele dag te vloeken: ´Ik haar dit k§t klimaat.´ In deze lichte woning heb ik veel minder last van de zomerdepressie dankzij de vele ramen.

Dromen, narcose en de dood

2011-08-13T05:06:00.000-07:00

Waar is de incheckbalie? En waar zijn oma en de kat?

Vanochtend werd ik om ongeveer half 8 wakker. Ik had zin om in mijn bed te blijven, Bob en HS waren nog in een diepe slaap, dus ik draaide me nog een keer om. Gelijk bevond ik me op een doolhofachtig vliegveld met een kat en mijn oma. Ik heb nog nooit eerder over de moeder van mijn moeder gedroomd. Dit was een goede gelegenheid om haar te leren kennen. Ze was vrij jong en sprak mij aan met: ´Lieverd´.
We waren op zoek naar de incheckbalie die we nooit vonden. Wel was ik na 5 minuten mijn tas met tickets, paspoort en geld kwijt. Even later ook oma en de kat. Om een uur of 10 werd ik wakker. Wat een lekker slaapje had moeten zijn was in een nachtmerrie veranderd. Een zoektocht in een labyrint.
Ik val weleens ´s middags in slaap. Die dutjes zijn verkwikkend, troostend en droomloos. Als het enigszins kan geef ik eraan toe. Ik heb bij mij vorige werkgever voorgesteld in een achterkamertje een divan te plaatsen. Ik was niet de enige die om 15.00 uur even wilde gaan leggen.
Men vergelijkt slapen weleens met de dood. Volgens mij droom je niet meer als je dood bent. En het droomloze middagslaapje is vredig en je wordt heelhuids wakker.

Wat nog het meeste op de dood lijkt is de narcose. Ik heb dit nu een paar maal meegemaakt en het ervaren als iets sinisters. Het lijkt of je van de ene op de andere seconde weg bent en weer bijkomt. Je weet niets meer van wat er in die tussentijd gebeurd is (heel veel, hoor je later van de chirurg, de operatie heeft veel langer geduurd dan verwacht. Je blaas is per ongeluk opengehaald en moest ook nog gehecht worden. Het was kantje boord). Als je uit een narcose komt, volkomen gedesoriënteerd, heb je het gevoel dat je inderdaad even dood bent geweest. Na de laatste chirurgische ingreep heb ik gezegd dat ik nog liever doodga dan weer onder het mes. Of misschien is lachgas een uitkomst?

Niets meer aan doen

2011-08-13T04:05:00.000-07:00

Deze kat is helemaal gelukt

Het Verlengsnoer

2011-08-10T01:50:00.000-07:00

Dit is niet het verlengsnoer uit het verhaal

Midden jaren 80 was ik een tijdje undercover in een inrichting aan de kust. Met de bedoeling er later mooie verhalen over te schrijven. Voor alle duidelijkheid, het was in de vorige eeuw en niet in de 19e. Want er reden elektrische treinen. In het weekeinde mocht ik naar huis in Amsterdam. Ik had in de kliniek, De VoBa, een eigen kamer. Er stond een televisie maar ik had een verlengsnoer nodig om die te kunnen gebruiken. Anders was ik veroordeeld om in de zitkamer tv te kijken met de andere gasten van wie de meeste hun eigen naam niet konden onthouden. Bovendien maakten ze storende geluiden en toonden onaangepast gedrag.

Dus nam ik uit Amsterdam een verlengsnoer mee. Ik had een rugzak waarin het snoer zat, een breiwerk, een boek, toiletspullen en geld. In een andere tas droeg ik kleding en andere logeerbenodigdheden. Het rugzakje had ik tijdens de treinreis in het bagagerek gelegd. Waarom weet ik niet want normaal hield ik alle bagage bij me. Het moment dat ik in het kustplaatsje op het perron stond en de treindeuren sloten realiseerde ik me dat ik het rugzakje vergeten was. Ik handelde snel, rende naar een loket en vertelde mijn verhaal. De dame nam contact om, via een mobilofoon geloof ik, met de conducteur van de trein die inderdaad het rugzakje had gevonden en het zou afgeven op het eindpunt. Personeel daar zou ervoor zorgen dat ik het weer terug kreeg. Zo, dat had ik snel geregeld.

Ik informeerde bij de NS een paar dagen later wanneer ik mijn spullen op kon halen. Men deelde mij mede dat het rugzakje spoorloos verdwenen was. Wát! Hoe kan dat nou? Niemand wist het, het was onbegrijpelijk.
Een jaar later kreeg ik een telefoontje van de Spoorwegpolitie, zij lieten mij weten dat er treinpersoneel gearresteerd was, een bende, die de afgelopen jaren alle achtergelaten bagage ingepikt had. Het gaf enige voldoening maar ik had de laffe dieven graag persoonlijk een schop willen geven voor het jatten van de inhoud van mijn rugzakje. Vooral de diefstal van het verlengsnoer heeft me lange tijd dwars gezeten.

Een natte zomer

2011-08-09T07:35:00.000-07:00

Waar blijven de bloemen?

Het is maar goed dat we zo´n mooi voorjaar hebben gehad want anders zouden we nu zwaar depressief zijn van de regen die al wekenlang valt. Gisteren liep ik de hele dag met een paraplu en bleef het droog. In de tram is het lastig reizen met een schoudertas, boodschappen, de paraplu en de ov-chipkaart die je te allen tijde (ik heb de schrijfwijze opgezocht) in de hand moet houden anders vergeet, ik tenminste, uittechecken. Soms ben ik zo gefocust op de chipkaart dat ik mijn boodschappen laat staan, of de paraplu of mijn hoofd. Laatst zag ik een item over wat de mensen achter laten in de trein. Kinderwagens, laptops die ze niet eens meer ophalen. Daar heb ik nog een opmerkelijk verhaal over. Dat vertel ik volgende keer. Bob wil zo graag naar buiten maar raakt gefrustreerd door het herfstachtige weer. Daarom gaat hij op het matje voor de open deur liggen. Semi-buiten.

Hier waken wij

2011-08-06T10:39:00.001-07:00

De leukste dag van het jaar

2011-08-06T04:16:00.000-07:00

Volgens het BBC-nieuws is het vandaag de leukste dag van het jaar. Dus lachen met Van Kooten en De Bie.
alleenstaande vandaal

De Bios

2011-08-05T01:03:00.000-07:00

Meryl´s moestuin

We bezochten gisteren theater Tuschinski, styliste R. en ik. De 50 plus bios. Ze kunnen het beter de 70 plus bios noemen want wij waren, zo te zien, de jongste. Eerst dronken we koffie op het Leidseplein. R. zag er zoals gewoonlijk fantastisch uit. Jong en oud keek naar haar alsof ze dachten: ´Wie is die vrouw, zeker een bekende Nederlander.´
Je moet als 50 plusser maar afwachten welke film je te zien krijgt. Het was deze keer It´s Complicated met Meryl Streep, Alec Baldwin en Steve Martin. Een zeer luchtige film waarin Meryl en Alec op hun automatische piloot acteerden en Meryl veel te veel lachte. ´Ik ken al haar maniertjes´, zei R. En inderdaad, het was een overdosis Meryl met steeds dezelfde gelaatsuitdrukkingen. Alleen Steve Martin was eventjes leuk. Hij en Streep speelden dat ze een jointje hadden gerookt dus Steve kon een paar minuten ouderwets uitpakken. Verder leek het of de film in 3 dagen gedraaid was. Een vliegtuigfilm dus.

Dat mocht de pret niet drukken. We keken naar het mooie landschap en Meryl´s fantastische moestuin. Alles wat tip-top in orde, haar huis, haar kinderen en haar zaak, een restaurant. Waar haalt ze de energie vandaan? Er werd ontzettend veel gegeten, croissants, chocoladetaart, alles zelfgemaakt en toch was iedereen slank.
Het verhaal was, zoals dat genoemd wordt, flinterdun. Dat hoeft geen probleem te zijn, het concept van meesterwerken wordt soms op een bierviltje geschetst.
Misschien dat de samenstellers van Bios 50 plus speciaal Val-Je-Geen-Buil-rolprenten uitkiezen om de ouderen niet voor het hoofd te stoten. Terwijl wij juist zitten te wachten op keiharde porno. Maar daar is de tijd nog niet rijp voor.

Eindelijk, de eerste o.i. kersbloem

2011-08-02T10:28:00.000-07:00

Bob en ik liggen op apegapen. Hier op de bovenste verdieping is het natuurlijkst het heetst, een zoldertemperatuur. Volgens HS is het huis af te koelen door water te sproeien op het dak. Hijzelf heeft een rubber boot aangeschaft met een elektrisch motortje. Zo zoeft hij over het IJmeer. ´Ik ga even varen´, zei hij vanochtend en verdween door het slaapkamerraam.
De planten op het terras groeien hun potten uit. De oleander zit vol knoppen en ziet er gelukkig uit. Er is een muggenplaag aangekondigd, gemene steekmuggen. We zijn voorbereid.

Tattoosleeves

2011-08-01T00:34:00.000-07:00

Ik had mijn styliste en partyplanner verrast met tattoosleeves oftewel tatouagemouwen. Het was een schot in de roos. Ze had me eens verteld dat ze die bij een oude dame had gezien. Eerst dacht ze:´Jeetje, die vrouw is, voor haar leeftijd, behoorlijk getatoeëerd.´Later zag ze pas dat het nep was. ´Cool´, vond ze. Gisteren had ze een zwart-wit outfitje aan (niet zoveel Engelse woorden gebruiken), een ensemble, nee dat is Frans, nou ja, een zwarte broek en een wit jasje. En die mouwen stonden er, verrassend genoeg, heel leuk bij. Ook verborgen ze de zogenaamde Kinkerstraatbovenarmen, die zwabberende lellen vlees die elke vrouw vroeg of laat gratis voor niks krijgt.
Laatst liep ik bij Perry Sport binnen om twee gewichten te kopen. Tegen die Juliaantjes, zoals de oudere bovenarmen ook wel worden genoemd. Je sjouwt je een ongeluk dus misschien bestel ik ze online. Eens kijken of het slappe vel te transformeren is naar een spiermassa.

Ik denk wel dat we met die tatouagemouwen een trend in beweging hebben gezet.

Bob doet een middagdutje

2011-07-27T08:56:00.000-07:00

Animal Planet zendt een programma uit waar alle kattenrassen besproken worden. Ik wist helemaal niet dat er zoveel waren. Met allemaal eigen karaktertrekjes. Eén soort heeft een bepaalde vacht die uit meerdere lagen bestaat. Mensen met allergieën kunnen zonder problemen dat ras aanschaffen. Het is niet de haren die het probleem geven maar de eiwitten in de vacht. Een Amerikaans stel waarvan de man van kindsbeen af allergisch voor werkelijk alles was, had zo´n beestje. Zijn eerste kat, Max. De man was radiomaker en elke dag was er in zijn programma een Max-update. Het beest is bekend in de hele stad. De Bob van Amerika.

The living dead

2011-07-26T02:39:00.000-07:00

Vlug terug naar de normale wereld

Af en toe reageer, via Woningnet,op een sociale huurwoning. Met een sociale huur. Het schamele aanbod bestaat uit ruimtes van 29 vierkante meter, gehorig, zonder berging voor 349 euro. Invaliden, bejaarden, junks en daklozen hebben voorrang. Laatst werd ik zowaar uitgenodigd voor de bezichtiging van een benedenhuis met tuintje aan het Gaasperplas. Ik volgde een ingewikkelde route ( werkzaamheden aan de metro tussen CS en het Amstelstation). Op IJburg stapte ik op bus 66 naar de Bijlmer. Je rijdt gelijk door het platteland en ziet grazende koeien in een weiland. Bij Ganzenhoef nam ik bus 41 naar het eindpunt. Om de hoek vond ik de woning. Hij was onderdeel van een zorgcomplex, het parkeerterrein stond vol Canta´s en ik werd bijna omver gereden door een scootmobiel. Een kwijlend oudje staarde me aan. Ze was vergeten dat er zulke jonge mensen bestonden, of zou ze gedacht hebben dat ik haar nieuwe roommate was?

De woning zelf was wel aardig maar lag geklemd tussen aanleunwoningen. En was dus zelf ook een aanleunwoning. Nu ken ik toevallig iemand die in een dergelijke complex zit. Zij vertelde me dat er elke dag wel een bewoner dood uitgedragen wordt. HK zijn opa werd door zijn kinderen op z´n 56ste in een bejaardenhuis gedumpt. Dat schoot allemaal door mijn hoofd.
Ik wist niet hoe snel ik er weg moest wezen.

B & W

2011-07-25T11:37:00.000-07:00

Maastricht leek meer op een provinciestadje dan op een hoofdstad. Het plaveisel bestond overal uit keitjes. ´Het is maar goed dat we onze hoge hakken niet dragen´, zei J. We liepen richting Vrijthof en het viel ons op dat er a. veel schoenenwinkels waren en b. verder alles uit horeca bestond. De lucht zat dicht maar het bleef droog. Bij een plein waarvan de naam me ontschoten is, zagen we veel mensen een kapelletje ingaan. Nieuwsgierig volgden we ze. Achter een hek stond een prachtig beeld van Maria en haar zoon. De kerkgangers stonden in gebed verzonken. ´Wat zijn ze ernstig´, fluisterde J. die, net als ik, niet gewend is aan geloof. ´Ze bidden misschien wel voor een ziek familielid.´ Het was duidelijk een plek waar Maastrichtenaren tussen de middag even langs wipten om een kaarsje te branden. Heel bijzonder om in één van de oudste steden van Nederland te wonen.

Gaat hier niet voorbij zonder te zeggen Ave Maria

Het Vrijthof was geheel in beslag genomen door André Rieu´s technische staf. Die avond zou er een concert plaats vinden van de populaire Limburgse violist. Er kwam gelijk een anekdote bij mij naar boven. ´Je kent Anthony Hopkins toch? Goede acteur, Silence of the lambs?´ ´Ja, natuurlijk.´ ´Hij en zijn vrouw zijn grote fans van Rieu. Hopkins heeft muziek geschreven die door Rieu´s orkest wordt uitgevoerd. Hopkins was in de wolken. Eigenaardig, hè, zo´n rare smaak voor zo´n serieuze acteur. ´ ´Operettemuziek´, zei J die meer van deaf metal houdt. Of is het death metal?

André Rieu had het hele Vrijthof bezet

Na een heerlijke lunch van boerenbrood met zalm, liepen we richting Maas om in te schepen. Iedereen die de loopplank opliep werd gefotografeerd. We waren niet van plan de foto´s te kopen maar bij terugkomst zagen we onze portretten aan de muur hangen. We waren van Two Ladies veranderd in de burgemeester en wethouder van Juinen.
De terugreis duurde 2x zo lang als de heenreis. Al met al hebben we 5 uur in de trein gezeten. Onze volgende bestemming is dichter bij huis.

Een brug over de Maas

Je kunt in Maastricht een film over de Middeleeuwen maken

Maandag 25 juli 2011

2011-07-25T04:19:00.000-07:00

I love the smell of Amstel in the morning

Surrealistische meerkoeten

Surrealistische eend

Ondertussen

2011-07-23T03:16:00.000-07:00

pool spelen in je eigen huis

Pool is not a matter
Of life and death
It's much more important
than that

Two ladies

2011-07-22T08:17:00.000-07:00

We´re two ladies

De HEMA had een speciale aanbieding, treinkaartjes met korting. J. en ik waren nog nooit in Maastricht geweest en besloten een dagje vakantie te nemen. De trein reed rechtstreeks naar de mooie Limburgse hoofdstad dus we hoefden alleen maar te zitten. De stoelen waren comfortabel, het rijtuig bijna leeg maar er woei wel een ijskoude wind door de coupé. Air-conditioning? Klimaatbeheersing? Ik had een jasje aan en een sjaal om maar J. had slechts een dun vestje en begon een stijve nek te krijgen. ´We´re two ladies´, zeiden we steeds met een Little Britain accent. J. heeft wat tv-programma´s dezelfde smaak als ik. Ze kijkt veel BBC en is blij met de zoveelste herhalingen van Only Fools and Horses. Ik ken niemand anders met wie ik daarover kan praten. Ik hoef maar één zin te zeggen: He who dares wins, en ze begrijpt wat ik bedoel, heel prettig.

Voorbij Utrecht klonk een zeer opgewekte vrouwenstem door de speaker; ´Dames en heren, jongens en meisjes, ik kom zo langs met thee, koffie, frisdrank en wat hapjes. Ik hoop dat u een fijne reis heeft. Ik ben zo tot uw beschikking.´ Even later verscheen er een jong meisje in het gangpad. Niet met een Wagon-litskarretje. Ze had een mand om haar nek hangen met versnaperingen, koffie- en theezakjes, suiker en melk. Op haar rug droeg ze een watertank met heet water. Via een slangetje vulde ze onze koffiebekertjes en natuurlijk bestelden we ook een mierzoete gevulde koek. ´Hoeveel kopjes haal je uit zo´n tank?´, vroeg de buurtkrantmens in mij. Ze rekende:´ Zeventien liter, dat is 85 kopjes. Dus hoe meer u drinkt, hoe lichter hij wordt.´ Dat was logisch. ´En je blijft er opgewekt bij´, zei J. die ook nooit saggerijnig te krijgen is.

De twee en een half uur vlogen voorbij en we vergaten helemaal naar het landschap te kijken. Onze conclusie was: veel groen. De bus naar de binnenstad stond al klaar en de chauffeur had gelukkig een zacht G. Het leek wel of de rest van de mensen uit de randstad kwam, iedereen sprak Beschaafd Nederlands, ook toeristen waarschijnlijk. We bereikten het centrum in 2 minuten en spotten 7 kerken.
Ik had de dag ervoor op internet gekeken wat er te doen was qua boottocht. Zo kon je varen naar Luik maar diende je wel om 10.00 uur s´ochtends aanwezig te zijn. Er was ook een grottentocht, een beetje bezwaarlijk voor J. die chronisch duizelig is. Een klim naar de St. Pietersberg (wel 200 meter hoog) werd om dezelfde reden verworpen. We kozen een vaart over de Maas van 50 minuten maar eerst liepen we de stad in richting Vrijthof.

wordt vervolgd

Prachtige rode kerk

Ik ben gek op kerken

Even de kat scannen

2011-07-22T02:56:00.000-07:00

De burgemeester en ik in Maastricht

2011-07-21T09:58:00.000-07:00

Burgemeester van der Vaart van Juinen en ik, wethouder Hekking deden een dagje Maastricht.

Bijzondere collectie

2011-07-19T06:45:00.000-07:00

Mijn beeldje, namaak of echt?

Ik zag een foto van een beeldje. Het komt uit de bijzondere collectie van het Afrikaans museum in Maastricht. Het kwam mij bekend voor. Eenzelfde houten figuurtje heb ik eens jaren geleden van een Iraniër gekocht voor 25 gulden. De man stond met een tafel vol rotzooi op het Waterlooplein, hij sprak geen woord Nederlands of Engels of Frans en zag er uit als een ongewassen dakloze. Tussen de rommel stond het beeldje waar ik wel gecharmeerd van was. Hij was zo blij met mijn 25 gulden dat hij mij een handkus gaf. Een half jaar later hoorde ik dat hij ergens dood gevonden was.

Beeldje uit de bijzondere collectie van het Afrikaans museum in Maastricht

Bob vangt een veldmuisje

2011-07-17T04:32:00.000-07:00

Booker T

2011-07-16T05:41:00.000-07:00

Racisme bestaat niet in goede muziek. Booker T and the M.G´s waren, net als Sly Stone and the Family, een mix van blank en zwart

We waren met z´n vieren op zangles dus de juf leerde ons 4-stemmig zingen. Zij had een song van Katie Melua uitgezocht, Crawling up a hill. De singer-songwriter kende ik nog niet. De juf zong ieders partij apart voor die wij braaf om de beurt herhaalden. Toen wij echter alle vier tegelijk moesten invallen, werd het een kakofonie. Ik ga altijd meezingen met de persoon die het dichtst bij me staat. ´Stop!´, riep de juf. (Ze was best wel aardig maar soms verloor ze haar geduld en werd ze furieus. Wij werden daar heel lacherig van. Dat duldde ze niet. Het kostte ons de grootste moeite ons te verbijten. Het studiootje was niet groter dan 2 bij 2 en een half meter. Je kon geen kant op met je slappe lach). Ze liet ons weer apart zingen. Zodra we alle vier onze monden open deden, raakten we de klus kwijt. Ik realiseerde me dat ik helemaal niet van 4-stemmig zingen houd, het is net hogere wiskunde. Of je moet de Beach Boys zijn. Bovendien was dat liedje van Katie Melualiedje gewoon heel stom. Bijna alle liedjes van Katie Melua zijn stom. Ik hou helemaal niet van Katie Melua.
Ik heb het even nagekeken, Crawling up the hill bestaat uit 9 coupletten die allemaal weer anders gezongen dienen te worden en 4-stemmig.

Every morning 'bout half past eight,
my mamma wakes me says
"don't be late",
get to the office, tryin' to concentrate,
my life is just a slow train
crawling up a hill.

Mensen, houd het simpel

Ik zit nu, bril en koptelefoon op, volumeknop op 10, naar de meest recente aflevering te kijken en te luisteren van Daryl´s House met als gast Booker T, je weet wel, van de MG´s. Had ik maar een instrument leren bespelen. Wat een lol hebben die jongens. Ik ben niet zo gek op instrumentale muziek maar Green Onions is één van de uitzonderingen. Ik word helemaal gelukkig van die lachende gezichten.

Booker T en Daryl Hall

Daryl´s favoriete liedje wordt simpelweg tweestemmig gezongen zodat ik ook mee kan doen. Never, never found me a girl that loves me like you do, you do
Daryl´s favorite song

Booker T anno nu

Zware tijden voor Bob

2011-07-15T11:52:00.000-07:00

Het was noodweer maar Bob wilde perse naar buiten. Hier schuilt hij onder de kruiwagen

Bob begreep er niets van. De storm raasde om het huis, de regen kletterde tegen de ramen en de mast floot een monotone deun. Toen ik de voordeur van hem open deed waaide hij bijna het huis weer in. Teleurgesteld sjokte hij naar zijn poef en viel in slaap. ´s Avonds stond hij weer voor de deur te piepen. ´Nee Bob, het is noodweer, dadelijk waai je het water in en ik heb geen zin om je achterna te springen´, zei ik. Het is natuurlijk zinloos om een kat iets uitteleggen. Demonstreren is beter dus zette ik hem even buiten. Bob kan wel tegen een beetje water, dat heeft hij van zijn moeder, maar deze striemende regen was zelfs voor hem te veel. Hij vond een alternatief. Hij wilde perse op het terras waar de planten tot hun knieën in het water stonden. Toch vond hij een beschut plekje, onder de kruiwagen die we van de tuin overgehouden hebben. Daar heeft hij tot middernacht gezeten, starend naar de regendruppels en de zwiepende hoogspanningsmast.

Compositie voor een hoogspanningsmast. Fúúúúút!

Orchidee

2011-07-13T23:24:00.000-07:00

The finishing touch, de orchidee

Mam! Mama! Maham!

2011-07-11T23:00:00.000-07:00

In de tijd dat ik op twee kleine kinderen paste, kreeg ik enigszins het idee hoe het was op moeder te zijn. Het is net of de kleintjes aan je vast gekleefd zitten en geen stap verzetten zonder het jou mee te delen. In 5 minuten tijd werd mijn naam wel 50 keer geroepen. ´Mam! Mama! Maham!´

Bij de meerkoeten en futen gaat het precies hetzelfde. De kleine koetjes schreeuwen het hardst, de hele dag door. Pa en Ma staan 24 uur voor ze klaar. De fuut is net zo zorgzaam maar oogt onverschilliger. Hij of zij is meestal te zien op de grote plas. Ze worden zelden dichtbij de woningen gesignaleerd. Zondag hing ik over de brug en observeerde Moeder Fuut met jong. Moeder verdween regelmatig onder water. De kleine kreeg iets panisch over zich: ´Waar is ze nou?´ Als ze naar boven kwam met iets eetbaars in haar snavel, zwom het fuutje in de 4e versnelling naar zijn moeder. Hij trappelde zo driftig met zijn pootjes dat het water achter hem opspatte. Je zag nog net geen rookwolkjes. De moeder stopte het lekkers in zijn snaveltje en dook weer onder. Alles draait bij dieren om eten.
Bij mensenkinderen is dat wat minder. Bij sommige krijg je met de groot mogelijkste moeite één hap naar binnen. Maar verder is er weinig verschil.

Kijk mijn hortensia eens bloeien

2011-07-09T08:03:00.000-07:00

Transport

2011-07-08T01:29:00.000-07:00

Zuiderzeeweg

Gisteren had ik een afspraak in Sloterdijk. Als alles meezit is dat een ritje van een half uur. Tram 26 en dan een stukje trein. Ik was voor alle zekerheid vroeg van huis gegaan. Je hoeft nooit lang op de tram te wachten dus na 2 minuten was ik onderweg naar het station. Maar ik was nog niet gaan zitten of de conducteur riep om dat hij niet verder ging dan de Zuiderzeeweg, in verband met een ongeluk. Ik had er, met mijn telepathische gave, een voorgevoel van. Maar ik had het stemmetje in mijn achterhoofd genegeerd. Het enige dat je dan kan doen is bus 37 nemen die vanuit noord naar oost rijdt. Die bus vermijd ik liever. Hij komt om de 25 minuten, de halte is aan een snelweg en de bus zit altijd vol met moeders met kinderwagens, ongewassen mannen of groepen schoolkinderen.
Later bedacht ik me dat ik uit had kunnen stappen bij het Muiderpoortstation of tot het eindpunt van 37, het Amstelstation. Ik vond dat zo omslachtig en bovendien was het maar de vraag of ik op tijd op de afspraak zou zijn. Ik heb maar afgebeld. Interessant verhaal, nietwaar?

Apie

2011-07-07T11:28:00.000-07:00

Op de site van vermiste en gevonden huisdieren stond een melding van een lapjeskat die dood was gevonden in Diemen.
Signalement: Witte buik en poten. LAP heeft bruine vlek. Uiteinde staart is wit. Boven op kop bij L. oor grijze cyperse vlek. Er ontbreken enkele kiezen.
Wordt Apie hier beschreven?
Als er een dode kat gevonden wordt neemt de dierenambulance hem mee. Grijze cyperse vlek boven op kop bij linkeroor. Ik heb geen foto kunnen vinden waar haar staart op staat. Het beest is natuurlijk al gecremeerd. Ik heb op de kaart gekeken, Diemen is hier niet ver vandaan maar je kunt er alleen komen via bruggen. Zou het Apie zijn?

Oude bekenden

2011-07-06T11:22:00.000-07:00

Wij voelden ons net zo tevreden als deze hond

Wat doe je als je tussen twee banen zit? Dan ga je uitgebreid lunchen. Ik had afgesproken met oud-collega´s en lieve vrienden J en HM. HM mailde gisteren dat hij een vervelend ongelukje had gehad. Hij was, grieperig, uitgegleden in de badkamer en had zijn neus gebroken. Ai, dat is pijnlijk. HM heeft wel vaker freakaccidents. Zo viel hij eens, tijdens een vakantie, bij het bergbeklimmen (een heuveltje) naar beneden. Verder gaat hij meestal fluitend en huppelend door het leven. J heeft ook haar ongemakken en loopt met een stok. Heel handig bij het oversteken of om vervelende stoepfietsers mee weg te meppen.

Wij hadden afgesproken in ons oude buurtje om de hoek bij de krant. Tegenover de plek waar Theo van Gogh is vermoord. Er zit daar een bruin café met terras. Ik herinner me dat één van onze medewerkers een stukje wilde schrijven over deze stamkroeg maar na één bezoekje zag hij ervan af. De uitbaters, een echtpaar, was van de ouderwetse Amsterdamse afzeikstempel. Niet te genieten. Die zaten natuurlijk al 40 jaar tegen elkaar aan te kijken.
Het was dan ook een aangename verrassing dat de tent was overgegaan in nieuwe handen. Gepimpt, schoon geschrobd en gezellig gemaakt. De bediening was vlot en vriendelijk en de lunchkaart was goed. We bestelden een BLT met guacomole op Hartoghbrood. Terwijl ik me had voorbereid op een klef kadetje. Het bord was versierd met een minizakje patat. Een leuk detail.
Tot onze vreugde zagen we M voorbij fietsen, zij heeft geweldige stukken voor de Dwars en Opzij geschreven. ´Joehoe`, riepen we. ´Meisjes!`, zei ze, blij ons te zien. Ze zegt ook altijd dingen als: ´Wie gaat er mee buiten spelen.´ Ze had even tijd om bij ons te zitten. Daarna moest ze weer verder want de agenda van de moderne gepensioneerde zit nokvol.

Hobby´s

2011-07-04T05:06:00.000-07:00

Vanochtend bezocht ik het plantenmarktje op het Amstelveld en vond daar de plantjes met de gele bloemetjes waar ik al jaren naar op zoek was. Ik had ze namelijk op mijn terras op Wittenburg. Ze bloeiden vanaf de lente uitbundig, namen een rustpauze, en bloeiden tot en met oktober. Uitbundige bloeiers, stond er op het kaartje. De verkoper zei ten overvloede: ´Mevrouw, ze bloeien uitbundig.´ Geeft u er dan maar drie.

Uitbundige bloeiers

Dat Amstelveld is een paradijs voor de grijze golf. Ik zag voornamelijk vrouwen van mijn leeftijd met verstandige schoenen. Als de hormonen het laten afweten, gaat men tuinieren. Of zonnepanelen installeren. Of een hond nemen. Of alledrie.
Ik was nog net op tijd voor de Oost-Indische kers. ´Wilt u hangers of klimmers?´ Laat ik eens een keer klimmers nemen. Ik zag nog allerlei plantjes die ik overwoog mee te nemen maar ik hield me in. Ik heb nu 1 oleander, 2 bloeiende hortensia´s, de uitbundige bloeiers, o-ikers, lavendel en kruiden. En geen naaktslakken! In onze vorige woning klommen de naaktslakken naar de 3e verdieping en aten het kattenvoer op. ´ Zou ik deze planten in de tuin hebben geplant, dan zouden ze binnen twee dagen verdwenen zijn´, kon ik niet laten op te merken. HS:´Ik wil niets meer over die tuin horen.´ Ik ook niet.

Hans beoefent zijn technische hobby

Hans en een klassieke hortensia

Restaurantrecensie

2011-07-03T03:35:00.000-07:00

Hans was wel blij met zijn kabouterglas

Leeg kreeftkarkas

´Zal ik me na afloop bekend maken als Henriette van Dam, de vileine restaurantcritica en horecablogger?´, zie ik tegen HS. We zaten in het chique, Italiaanse restaurant om de hoek waar we goede berichten over gehoord hadden. Ik trakteerde om de overdracht van de tuin te vieren. Het bestuur had me op het laatst uiteraard nog een financiële poot uitgedraaid en allerlei extra kosten berekend, gemiste tuinbeurten á 50 euro onder andere. Ik was te murw om een scene te maken en was al blij dat de nieuwe eigenaren aardige mensen waren. ´Het is een dubbele tuin´, hoorde ik de penningmeesteres zeggen. Ik wist niet dat er ook enkele waren, vandaar dat de strijd tegen de natuur (onkruid) niet te winnen was. Toch was ik een beetje verdrietig bij het afscheid over mijn goede bedoelingen waar werkelijk niets van terecht was gekomen. Onderweg naar de kantine zag ik de taakstraffers onkruid wieden en slootjes baggeren. Ik weet niet waarom, ik voel zo´n weerzin tegen de tuinbeurten, al die ploeterende mensen op de zaterdagochtend. Het jonge stel was dolblij met de tuin en ik heb hen al mijn bruikbare spullen cadeau gedaan.

Om dit hoofdstuk feestelijk af te sluiten zaten we dus bij de Italiaan. Drie verschillende personeelslieden kwamen naar ons toe om in half Italiaans, half Engels het menu toe te lichten. We konden er geen touw aan vast knopen en we bestelden maar lukraak. ´We laten ons verrassen´, zeiden we optimistisch. Een meisje dat er uit zag als 14 jaar, gekleed in een gekreukeld wit bloesje met het logo van de zaak, vroeg of we wat wilden drinken. Ze gaf ons de wijnkaart maar daar konden we ook geen wijs uit worden. Sommige wijnen kon je alleen per glas bestellen. ´Doe de chianti maar, we eten tenslotte Italiaans.´
Korte samenvatting: HS kreeg een kreeftkarkas met spaghetti. In één pootje zat een beetje vlees, de rest was leeg. 26 euro. Mijn ravioli was gevuld met spinazie die niet goed gewassen was. Het zand knarste tussen mijn tanden. We bestelden chocolademousse toe, wachttijd 45 minuten. ´Het is een bewerkelijk gerecht´, aldus de ober. 80 euro later stonden we buiten vastbesloten voortaan altijd zelf te koken.


Demjanjuk zat achter ons

Teleurgesteld naar huis

Ben benieuwd wie mijn 5000ste bezoeker zal zijn

2011-07-01T10:43:00.000-07:00

Die verdient een reisje naar Pampus

De zenuwen van zwaluwen

2011-06-30T13:56:00.000-07:00

Als Bob 1 poot buiten de deur zet, komen er 4 zwaluwen tevoorschijn die tjlipend boven zijn hoofd blijven hangen. Soms ligt Bob af te koelen op de steiger. Daar worden de zwaluwen heel zenuwachtig van. Ze verliezen hem geen moment uit het oog. Pas als Bob weer binnen is slaken ze een zucht van verlichting. Bob blijft er uiteraard stoïcijns onder.

De vogels zijn gevlogen

2011-06-30T00:52:00.000-07:00

Ik keek op de Beleefdelentesite of alle jongen het nest verlaten hadden. Dat was inderdaad het geval. Bij de snoezige steenuiltjes was het niet zonder problemen verlopen, zag ik in het archief. Het nest van de uiltjes bestond uit twee compartimenten, het broedgedeelte en de uitvliegkamer. Moeder en vader waren voedsel aan het vergaren en de tweeling zat in de kamer met uitzicht toen er een brutale duif binnendrong. Eén van de ukkies zocht dekking in het broedgedeelte, de ander werd in een hoek geduwd. Tenslotte werd het steenuiltje met vleugelslagen naar buiten gemept. En kreeg nog een schop na van de duif. De actie wordt beeld voor beeld getoond. Als het steenuiltje de lucht in vliegt, zie je nog net het pootje van de duif.

De deskundigen stellen ons gerust. Papa en mama steenuil bleven het jong voeden en bovendien was het oud genoeg om te vliegen. Wat een gedoe toch, elke lente.
Ik heb me ook verder verdiept in de meerkoet. De encyclopedie vermeldt dat het een moerasvogel is, een uitstekende duiker (dat hebben we gezien). Het beest heeft soms meerdere nesten per seizoen. De oudere broertjes en zusjes helpen de 2e leg opvoeden.
De meerkoet duikt veel, met name bij het zoeken naar waterplanten. Hij vliegt niet graag, hij vlucht liever rennend over het water. Ook bij het opstijgen uit het water wordt eerst een stuk rennend afgelegd. Bij migratie, die meestal 's nachts plaatsvindt, kan hij echter grote afstanden afleggen. Ze worden gemiddeld 10 jaar.
Dat is toch wel apart, de meerkoet kan op het water lopen, ik heb het zelf gezien.De meerkoet eet ook volkorenbrood en havermout, is onze ervaring. Hij is verwesterd.

De zwaluw is erg actief, je hoort zijn gekwetter van ´s ochtends vroeg tot de schemer. Om de één of ander reden zitten ze graag op het dakrandje van het terras waar ze hun jong aanmoedigen tot vliegen. Of ze hebben een lekker insectje in de snavel voor de kleine. Het zijn hele fijne vogeltjes die op die manier veel calorieën verbranden. Ik probeer telkens een goed close-up van ze te maken maar ze zijn erg bewegelijk. Bob slaat alles geïnteresseerd gade maar neemt geen jachthouding aan. Het lijkt het paradijs wel.

http://www.beleefdelente.nl/steenuil

Duikende meerkoetjes

2011-06-28T02:39:00.000-07:00

Meerkoeten zijn uitstekende duikers en kunnen op het water lopen

Als het brood op is, strooit HS havermout. Het nadeel daarvan is dat het niet blijft drijven maar naar de bodem dwarrelt. Het meerkoetgrut heeft altijd honger en maakt dat schreeuwend kenbaar. De familie ligt brutaal voor het keukenraam en roept net zo lang tot ze gevoederd worden. Met de havermout hebben de ouders geen probleem. Ze maken een hupje omhoog en duiken dan naar beneden. Even later schieten ze als een raketje omhoog, kopje naar boven, pootjes strak naar beneden, met een vlokje in hun snavel. Alles wat de vader en moeder aan eten te pakken krijgen gaat naar het grut. Je hebt ook wel van dat soort opofferende ouders onder de mensen. O,o,o, als de kleine maar niets tekort komt. Het is een komisch gezicht, zo´n raketmeerkoet. Ze duiken als de beste, iets wat de eenden hen niet nadoen. Die wachten sukkelig tot er een stukje brood hun kant op komt.

Die kleine meerkoetjes zijn al net zo agressief als hun ouders. Wanneer een eend te dicht in de buurt komt, richten ze zich trappelend op en lopen op het water richting eend. Die maakt zich snel uit de voeten.
De zwaluwen zijn erg actief met vliegles. Het is een gekwetter zo tegen de avond. Als Bob over de steiger slentert zit één zwaluwouder op het randje van ons dak, terwijl de ander vlak boven Bob´s hoofd scheert.

Ik vind Steigereiland niet mooi ontworpen, het lijkt een beetje op een drijvend woonwagenpark. Maar het observeren van de vogels, de prachtige spiegeling in het water en de fantastische luchten maken het wonen hier de moeite waard.

Nieuw land in zicht aan het eind van de boulevard

Zo´n boot willen wij ook

Bob heeft lekkere trek

2011-06-26T07:45:00.000-07:00

Zen-moment van Bob

Arme Bob, gisteravond merkte ik dat alle brokjes en blikjes op waren. En Bob had trek in iets lekkers. Hij is zo kieskeurig. Ik zocht in de keukenkastjes en vond een blikje tonijn. Hij haalde zijn neus ervoor op.

Vanochtend stond ik op en Bob bleef maar rondjes om me heen lopen en zielig te piepen. ´Dat arme beest´, dacht ik, ´hij is helemaal uitgehongerd.´ Ik googlede de openingstijden van de Vomar. Op zondag is hij al om 10 uur open. Heerlijk. Ik nam mijn boodschappenkarretje en liep richting winkelcentrum. De Vomar op zondagochtend is een rustgevende plek. Hij is onlangs gerenoveerd en heeft fijne, ruime paden en veel koopjes. Ik vond er Indische cake. 70 % minder vet, staat erop. Het is een kruidige cake die niet zwaar op de maag ligt. De meest therapeutische afdeling is die van de schoonmaakmiddelen. Je kunt er spuitbussen tegen alle vlekken vinden. Maar ook heerlijke sprays die het strijken vergemakkelijken en de was een lekker geurtje geven. Ik sta daar altijd even stil en doe dan ademhalingsoefeningen. Mijn Zen-moment.

Maar nu had ik haast. Ik had thuis een wanhopige kater zitten. Ik beende terug, nam nog wat foto´s van de Hollandse luchten. Thuisgekomen rammelde ik met de kersverse brokjes. ´Bob, Bobje´, riep ik, mijn stem galmde over Steigereiland. Tien minuten later kwam hij binnenkakken en ging languit in de gang liggen. Pas toen ik hem optilde en bij zijn voederbakje zette nam hij 2 brokjes. Daarna ging hij op zijn uitkijkpost zitten en viel in slaap. Hij had, zoals gewoonlijk, alleen maar lekkere trek.

Er is altijd plaats voor nog een eend

2011-06-25T06:09:00.000-07:00

De eenden, zwanen en meerkoeten zijn zo gewend van HS brood te krijgen dat, als ze mij of Bob achter het keukenraam zien, ze ook aan komen snellen. De meerkoetjongen, het zijn er 3, piepen luidkeels en staan ook altijd vooraan. Terwijl de woerden afstand houden. HS houdt er rekening mee en probeert het voedsel zo eerlijk mogelijk te verdelen. Om de drie uur staan ze voor het raam reikhalzend te wachten.

Maak hier maar een schilderij van, zei ik tegen mijn man

Laatst keek ik omhoog naar het plafond van de woonkamer. Verdomme, er hingen stofslierten te bengelen en bij het raam had zich donkere vuiligheid verzameld. Als ik dat eenmaal gezien heb, rust ik niet voordat het schoon is. Daarvoor moest ik wel mijn hele bureauhoekje met printer opzij zetten, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben wel een uur bezig geweest met het loskoppelen van apparaten. En toen kon ik er nog nauwelijks bij. ´Weet je wat ik nodig heb?´, zei ik tegen HS,´een ragebol.´ Ik zag dat HS het in zijn hoofd opsloeg. Niet voor mijn verjaardag of Sinterklaas, had ik eraan toe moeten voegen.

Een rothoekje om schoon te maken

Toen ik voor het eerst een mobieltje kreeg was ik behoorlijk teleurgesteld dat het ding om de zoveel uur opgeladen moest worden. Je kunt wel overal iedereen in de wereld bellen zonder draden maar je hebt altijd batterijen nodig. Voor alles trouwens. Dat vind ik zo primitief.
HS zat in de keuken naar een TellSellreclame te kijken. Toen ik wat wilde zeggen zei hij:´Shhht.´ De TellSellman prees een oplader aan waar alle batterijen in konden ook de niet oplaadbare. ´Zoiets heb ik nodig´, zei hij. ´Ik wil een leven zonder draden en batterijen´, zei ik.
Ik heb me ook jarenlang verbaasd over de gebrekkige fietsverlichting. Die stomme draadjes die je altijd lostrok als je je fiets parkeerde. De dynamo die net het wiel niet raakte. De lampjes die gejat werden. En dan de boete die je kreeg als je zonder verlichting reed. Het ontlokte bij mij de cliché uitspraak: ´Ze kunnen wel met een raket naar de maan maar fatsoenlijke fietslampjes produceren is te ingewikkeld voor de heren wetenschappers.´

Een reikhalzende meerkoet

Middagrust

2011-06-21T02:29:00.000-07:00

Bob raakt gefrustreerd als het de hele dag regent. Uit armoede zit hij op het terras

´s Middags heerst hier rust. Bob ligt op zijn uitkijkpost voor het raam en snurkt, zoals gewoonlijk, heel zachtjes. HS is op zijn comfortabele fauteuil in de keuken weggedommeld en schopt af en toe denkbeeldige vijanden weg. De zwanen drijven vlak voor het keukenraam in het water, kopjes in de veren. Iets verderop slapen de vrijgezelle mannetjeseenden, the gang zoals wij ze noemen. De meerkoet is verdekt opgesteld onder het drijfhuis van de overburen. Ze heeft nog 1 donszacht jong en ze is bereid haar leven voor dit mormel te geven.

Vanochtend zwom er een moedereend met twee kleintjes langs. De meerkoet ging er onmiddellijk achteraan en joeg ze op tot ze verdwenen waren. Ze is de bully van de buurt.
Als HS de gevederde gemeente voedert vliegt moedereend soms helemaal omhoog naar zijn uitgestrekte hand. Je schrikt je dood. Vlakbij de witte brug zitten wel 16 zwanen naast een soort zandbank te vissen. Ze komen af en toe met hun kop boven water om adem te halen maar meestal zie je alleen hun romp.
De twee zwanen die op Steigereiland rondzwemmen waren er vorig jaar niet. Hebben zij ergens een nest? Kunnen we jongen verwachten? Ik ben het allemaal aan het bestuderen. Ook het verschijnsel van de vrijgezelle jongens. Er zwemt ook een moedereend rond met 5 dochters. Zijn eenden eerst bruin en verkleuren ze later, als het mannetjes zijn? Of zijn er meer vrouwtjes dan mannetjes? We zoeken het op.

De middenstanders op IJburg floreren niet zo goed als de zwemvogels. De één na de andere winkel sluit. Het zijn dan ook peperdure kinderkledingwinkels, peperdure speelgoedwinkels, maar ook de fietsenwinkel was dicht. Er is wel weer een andere voor in de plaats gekomen. En een schoenmaker. Je kunt gemakkelijk overleven zonder ooit van dit eiland aftekomen.

Twee Strepen aan de muur

2011-06-19T02:51:00.000-07:00

Een vroege Wim Streep

Een vroege Jon Streep

In handen van idioten

2011-06-18T08:23:00.000-07:00

Als ik over eindexamens hoor huiver ik. Ik moet dan altijd denken aan mijn eigen middelbare schooltijd. Het was eindexamenjaar en op een dag kwam er een kerel de klas in. Hij noemde mijn naam en vroeg wie dat was. Ik stak mijn hand op. Het bleek de rector van de school te zijn, wij hadden hem nog nooit eerder gezien. De scholengemeenschap, het woord alleen al, bestond uit twee gebouwen. Het hoofdgebouw en de dependance. Wij zaten natuurlijk in de dependance. De man ging tegen me tekeer: als ik zo door zou gaan met mijn lage cijfers, zou ik zeker zakken voor het examen. Ik moest, volgens hem, flink mijn schouders eronder zetten wilde ik een kans van slagen hebben. Enzovoorts, enzovoorts. Ik stond perplex.
Ik vond het een uiterst vernederende ervaring die ik in die tijd natuurlijk helemaal niet kon gebruiken. Ik vind het jammer dan ik niet als volgt heb gereageerd: 'Who the fuck are you, ik ken u helemaal niet. Wat weet u van mij, hoe durft u hier binnen te komen en mij de les te lezen. Flikker toch op, idioot!' Maar ik zweeg.

Als ik er ruim 40 jaar later aan terugdenk, besef ik dat de rector het ook anders had kunnen aanpakken. Bijvoorbeeld door mij jaren ervoor apart te nemen en te vragen: Wat is er? Je hebt nogal moeite met leren. Kun je misschien hulp gebruiken?
Op de lagere school heb ik nooit problemen gehad, ik kan me niet herinneren dat ik ooit op een neerbuigende manier behandeld ben. Dat was dan ook een Montessorischool, een kind werd er door volwassenen als gelijkwaardig behandeld.
Ik had eenvoudigweg pech dat ik op dat lyceum ben beland.
De directeur van de kleuterkweek, waar ik 2 jaar op zat, kende alle leerlingen. Als er wat met je aan de hand was, zag hij dat aan je gezicht. Zo kon het dus ook.

Kings of Leon

2011-06-13T04:02:00.000-07:00

Kings of Leon, bestaande uit 3 broertjes en 1 neef Followill, vertrekken na een concert ieder in een eigen Mercedes. Ze worden verwende prinsjes genoemd

Een goede drummer is de halve band, zeg ik altijd. Een drummer moet manisch zijn zoals Keith Moon. Drummen of je leven ervan afhangt. Goede drummers sterven dan ook jong. Niet allemaal natuurlijk. Met de kennis van nu kijk ik naar Ringo Starr. Is er iemand ooit opgewonden geworden van zijn techniek? De vraag stellen is hem beantwoorden. Had Ringo een specifieke stijl, herkenbaar uit duizenden andere? Ook bij Charlie Watts valt een echte rockchick in slaap. Charlie aait een beetje met zijn kwasten. Het is een wonder dat de Beatles en Stones met die handicap zo groot zijn geworden.

Mijn oud-collega's wezen me op Queens of the Stone Age. Sinds 1980 ben ik niet meer zo gepassioneerd bezig met muziek. Ik merk wel wat er op mijn pad komt. Via via komt het tot me. De jongens van QOTSA zijn allemaal manisch. Totaal bezeten.
Een paar jaar geleden ging er een gerucht dat Them Crooked Vultures in Paradiso zouden optreden. Weer zo'n hype, dacht ik, als the Artic monkeys destijds. Als je die niet kende, hoorde je er niet bij. Pas veel later hoorde ik muziek van de Vultures, een gelegenheidsband van de zanger van QOSA,leden van The Foo Fighters en Led Zeppelin. Verrassend, verschillende generaties door elkaar. Een keigoede band.

Dit weekeinde zapte ik langs PinkPop. Een bandje viel me op door hun energie en uitstekende podiumpresentatie. Bij zo'n popfestival heeft het publiek de helft van het aandeel, als het goed is. Kings of Leon zweepte het publiek op tot massaal meezingen. Goede zanger en een intense drummer. Mijn hitpick van deze week. KOL met Use Somebody.
Luister ook naar Sex on Fire

Usesomebody

Ting Tong en microtesla

2011-06-12T02:27:00.000-07:00

In een aflevering van Little Britain gaan Ting Tong en mr. Dudley op vakantie naar een camping in Belgie. Ze verblijven in een caravan van zijn broer, ook zo'n onaantrekkelijk type met vet haar en een leren vest. Hij is getrouwd met een Russische del die flirt met mr. Dudley. Dat maakt Ting Tong furieus. Ze ontmaskert de sloerie als pornoster. In de plaatselijke pornowinkel vindt TT een dvd met de Russische die bezoekt krijgt van 7 dwergen.

De camping bevindt zich precies onder een hoogspanningsmast. Armoediger kan niet. Wij wonen naast zo'n mast. Het is dat we een dak boven ons hoofd nodig hadden maar er zijn bewoners die zonder probleem hier een ark hebben gekocht pal naast de spanningskabels.
In de krant staat een artikel over de hoogspanningsmasten in Muiderberg, hier niet ver vandaan.De bewoners van de huizen in de buurt willen er weg. In 2006 is het voltage boven de huizen opgeschroefd naar 380 kilovolt. Uit internationaal onderzoek is gebleken dat kinderleukemie vaker voorkomt in gezinnen die onder zo'n mast wonen. In Nederland gaat het om een extra kind per twee jaar. Maar, schrijft de correspondent, een direct causaal verband is echter nooit aangetoond.
Wat moet je daar nu van denken?
De bewoners in Muiderberg worden uitgekocht. 'Uit voorzorg adviseerde het Rijk gemeenten in 2005 de blootstelling aan het magnetisch veld zoveel mogelijk te beperken, liefst onder de veilige waarde van 0,4 microtesla. Volgens Europese richtlijnen mogen mensen worden blootgesteld aan maximaal 100 microtesla.'

Een taakje voor de man

2011-06-10T07:36:00.000-07:00

Een taakje voor de vrouw, elke dag mediteren in een mooi landschap

'Are you a stay-at-home mom?', vroeg Oprah aan een moeder van een zesling. Nee, ik heb er nog een full-timebaan naast, nou goed. Dr. Phil zegt altijd dat het werk van een moeder gelijk staat aan 2 fulltime banen. Omdat het 24 uur per dag door gaat.

De VPRO had gisteren een thema-avond over tweeverdieners. Ik hou er niet van maar zapte langs een kringgesprek van stellen. Eén vrouw beweerde: 'Vrouwen willen altijd dat hun man meer doet in het huishouden. Maar als hij dan meehelpt is het nooit goed. Hier ligt een taakje voor de vrouw, prijs hem inplaats van hem te bekritiseren.'
Welja, weer een taakje erbij. Leer goed schoonmaken, dat lijkt me een uitstekend taakje voor de man. Want die vrouw zeurt niet om het zeuren. De meeste mannen hebben nu eenmaal geen kaas gegeten van afwassen, stofzuigen of kleding wassen. Ik ken ze die de vaat nat in de kast zetten. Of de was te heet wassen en de vloerdweilen zonder eerst te stofzuigen zodat het vuil zich alleen maar verspreid. Of de onderkant van de borden niet afwast. Vind je het gek dat vrouwen dan zeggen, laat mij het maar doen.

Ik weet niet of schoonmaken in de genen zit. Ik heb in mijn leven maar één man meegemaakt die netter was dan ik. En dat was een heel vervelende kerel. Terwijl de meeste vrouwen die ik ken veel georderner zijn dan ik. Die sorteren zelfs schroeven, moeren en spijkers.
Eigenaardig is dat, het zijn altijd vrouwen die elkaar bekritiseren inplaats van solidair te zijn.

Bob heeft een nieuw halsbandje

2011-06-09T08:59:00.000-07:00

Ik heb maar weer een stukje klittenband om Bob zijn nek gedaan met zijn naam en telefoonnummer. Hij kan ook gescand worden want hij is gechipt.

De onderkant van een kat

2011-06-09T02:37:00.000-07:00

Als je op de Dierenasielsite kijkt kom je heel wat slordig ontworpen katten tegen. De een heeft een zwarte vlek op zijn neus terwijl zijn vacht wit is. De ander heeft een Hitlersnor. Ze zijn een beetje afgeraffeld door de Schepper. Terwijl er over Bob,s ontwerp nagedacht is. Zijn tekening is synchroon op zijn kopje, hij heeft een prachtige cirkel op zijn zij. Maar over de onderkant is ook gebrainstormd, panterachtige vlekken. Hij laat ze zien op de foto.
Het maakt katten natuurlijk niets uit hoe ze overkomen. Bob kijkt nooit in de spiegel. Iyam what Iyam, zegt hij, deal with it. Het Engels heeft hij geleerd van Popeye.
Gisteren kwam hij thuis zonder bandje en met kauwgom in zijn nek. Verschillende scenario,s passeren de revue, heeft een kauwgomkauwend kind hem aan zijn riempje getrokken? Is hij ergens aan blijven hangen en heeft hij zich losgerukt en is hij daarna bespuugd met kauwgom?
Bob mag dan stripverhalenengels spreken, een steekhoudende Nederlandse zin is er nooit uitgekomen. Alleen Miauw.